Chantal Piessens: 'Je merkt dat je met heel weinig kunt toe.'

Chantal Piessens is 55, heeft een hond, twee katten en bijna 35 jaar ervaring in IT achter de rug. Vier jaar lang trok ze door Frankrijk met haar camper, alleen met haar dieren, terwijl ze voltijds werkte als IT-ondersteuner voor een groep privéziekenhuizen. Haar kantoor: door de week een parkeerplaats van een supermarkt, in het weekend een bos of de zee. Haar agenda: elke vier weken bepaald door een chemotherapiebehandeling waar ze nooit mee kan stoppen. Dit is misschien het minst verwachte gezicht van het digitaal nomadisme: een ervaren digitale nomade, op een parkeerplaats, met kanker. En juist dat maakt haar verhaal krachtig.

Wanneer blijven niet langer draaglijk is

Chantal heeft het niet over een keerpunt. Ze heeft het over verzadiging. Zes jaar voor haar bejaarde ouders zorgen, haar eigen leven on hold, en daarna de lockdown. Toen haar ouders in een verzorgingstehuis werden opgenomen, stond de noodzaak om weg te gaan niet langer ter discussie.

«Ik voelde de behoefte om alles achter me te laten — mijn huis en mijn werk — om op te laden en mezelf weer te vinden.»

Geen partner, geen kinderen. Wel dieren, die ze als de hare beschouwt. Een eerste verbouwde bus, gekocht met hulp van haar ouders, om het water te testen. Daarna een tweedehands camper, groter, zodat de twee katten niet opgesloten zouden leven in een te kleine ruimte. En dan het vertrek. Vier jaar op de wegen van Frankrijk, van de ene regio naar de andere, van een gratis parkeerplaats naar het landgoed van een wijnboer die deelneemt aan France Passion, via toegestane rustplaatsen die steeds zeldzamer worden.

Nomade en ziek: vrijheid organiseren rond een beperking

Wat Chantals reis uniek maakt in deze reeks, is dat ze het nomadisme niet ondanks haar ziekte koos — ze koos het met haar ziekte. Kanker, levenslange chemotherapie, een behandeling om de vier weken die vijftien minuten duurt maar het ritme van al het andere bepaalt.

«Het vereist een zekere mate van organisatie. In tegenstelling tot andere nomaden moet ik de meeste van mijn reizen van tevoren plannen. Dat betekent vooral terugkeren voor mijn behandeling. Je moet alles van tevoren berekenen.»

In de praktijk ziet het er zo uit: in het weekend vertrekt ze naar een nieuwe regio. Drie weken lang verkent ze het gebied en werkt ze acht uur per dag vanuit haar camper. Dan, het weekend voor de behandeling, rijdt ze terug naar het ziekenhuis. Eén keer per jaar kan ze een behandeling overslaan — dat is haar kans om iets verder te gaan.

Zweden is haar droom. De Scandinavische landen zijn haar paradijs — het recht om overal te parkeren, toegankelijke natuur, de Zweedse wet die zegt dat de natuur van iedereen is. Maar met een behandeling die 10.000 euro per sessie kost, is zich er vestigen administratief en financieel onmogelijk. Chantal zit vast in Frankrijk. Ze zegt het eenvoudig: het is frustrerend.

Parkeerplaats van een supermarkt, 8 uur per dag, en dat is prima

Chantals nomadisme heeft niets te maken met Instagram-reels. Dat weet ze, en het stoort haar helemaal niet.

«Mensen zien de Instagramfoto's en denken: 'dit leven is geweldig.' Het klopt, er zijn prachtige plekken. Maar de foto's laten niet zien wat er achter de schermen gebeurt: een drukke weg vlak naast je, afval overal, het dagelijkse beheer — water, gas, was, boodschappen, reparaties. Ik zou zeggen dat de geplaatste foto's ongeveer vijf minuten vertegenwoordigen van veel minder glamoureuze dagen.»

Chantals dagelijks leven is praktisch: een toegestane parkeerplek vinden, de elektrische autonomie beheren (zonnepanelen, batterijen), water tanken voor twee euro per honderd liter of gratis op een begraafplaats, en dingen repareren. Heel veel repareren. Voertuigen trillen, meubels breken, en als je niet handig bent, lopen de kosten snel op.

Goedkoper dan een gevestigd leven

Dit is het meest tegenintuïtieve aspect van Chantals reis: nomadisme in een camper kostte haar minder dan een gevestigd leven. Geen huur meer, geen waterrekening, geen elektriciteit als het voertuig goed is uitgerust, en veel minder kilometers dan je zou denken.

«Je merkt dat je met heel weinig kunt toe en dat je overconsumeert zonder het zelfs maar op te merken.»

Op één voorwaarde: het voertuig volledig kopen. En accepteren dat het niet is als thuis — geen drie douches per dag, geen lichten die de hele tijd branden, geen standaard overconsumptie. Voor Chantal, die een zuinige omgang met geld heeft meegekregen, is het eerder een vanzelfsprekende keuze dan een opoffering.

Eenzaam, niet asociaal

Eenzaamheid? Chantal wuift het met een handgebaar weg. Ze is altijd al eenzelvig geweest — niet asociaal, verduidelijkt ze, maar eenzelvig. Ze geniet van haar rust. Ze kan zich ergens vestigen en twee weken niemand zien zonder dat het haar in het minst stoort.

«Ik heb altijd het gezelschap van dieren verkozen boven dat van mensen. Ze zijn oprechter.»

Maar nomadisme bracht haar ook iets dat ze nooit zou hebben gevonden als ze was blijven zitten: onverwachte ontmoetingen. Op een parkeerplaats bij Salon-de-Provence, door de stad gratis ter beschikking gesteld, maakte ze een groep campervriendinnen en -vrienden die ze nog steeds spreekt. Sommigen komen nog altijd langs bij de schuur die ze nu huurt in de Vendée, midden in de velden. De campervangemeenschap werkt zo: een solidariteit van gedeelde ervaringen, zonder poze.

De gouden regel

Over veiligheid als vrouw die alleen reist heeft Chantal één eenvoudige, onderhandelbare regel die ze aan elke vrouw meegeeft die overweegt om met een voertuig te gaan nomaderen:

„Als je ergens aankomt en het voelt niet goed aan — misschien is er niets zichtbaars, alleen een slecht gevoel — dan moet je weggaan. Dat is het voordeel van nomade zijn: je zit niet vast.”

Zelf heeft ze dat toegepast. Een plek die perfect leek, maar een vaag onbehagen toen de avond viel. Ze vertrok. Geen drama, geen incident. Gewoon een instinct dat ze respecteerde. Een hond hebben helpt ook, voegt ze eraan toe — zowel als gezelschap als om mensen af te schrikken.

En nu?

Chantal moest zich erbij neerleggen dat ze haar campervan moest verkopen — te veel pech, te veel risico's voor haar dieren. Ze woont nu in een verbouwde schuur in de Vendée, 45 minuten van Les Sables-d'Olonne, midden in de natuur. Het is niet langer nomadisme in strikte zin, maar de geest is intact: de hond, de wandelingen, de Charente niet ver weg, het Marais Poitevin binnen autoafstand.

Haar behandeling veroorzaakt steeds meer complicaties, vooral op het gebied van pijn. Voorlopig doet ze het met af en toe een kampeertrip met de auto, met een tent en de hond. Ze wordt weer sedentair om beter voor zichzelf te kunnen zorgen — en misschien, op een dag, om weer te vertrekken.

Als ze een vrouw van haar leeftijd die twijfelt advies zou moeten geven? Chantal verkoopt geen dromen. Ze stelt vragen: „Is eenzaamheid moeilijk voor jou? Ben je bereid om overconsumptie op te geven? Ben je handig?” En als de antwoorden standhouden — dan moet je ervoor gaan.

Dit artikel maakt deel uit van onze reeks, gepubliceerd ter gelegenheid van de Internationale Dag van de Vrouwenrechten 2026. Bij Hello Mira geloven we dat digitaal nomadisme het best wordt beleefd wanneer je het deelt — met locals, met andere nomaden, met wie durft. Daarom geven we een stem aan vrouwen die dit avontuur elke dag beleven, met hun twijfels, hun worstelingen en hun visie.

Dit artikel maakt deel uit van de Hello Mira-reeks voor de Internationale Dag van de Vrouwenrechten 2026. Ontdek ons volledige onderzoek: ons onderzoek naar vrouwelijk nomadisme.