Een onderzoek, een enquête, zes portretten en een tiental interviews: Hello Mira dook in het vrouwelijke nomadisme. Dit is wat we ontdekten, inclusief wat niemand zegt.
67% van de mensen die in de eerste maanden van 2026 binnen 30 dagen lid werden van Nomads.com, was vrouw. Dat getal was het startpunt. Onder de bestaande leden domineren mannen nog steeds, maar de nieuwkomers vertellen een ander verhaal. MBO Partners ziet hetzelfde patroon in de Verenigde Staten: 43% vrouwen onder Amerikaanse nomaden in 2025, tegenover 41% een jaar eerder.
Maar wat ervaren deze vrouwen achter dat opvallende getal echt? Met welke obstakels krijgen ze te maken? Welke taboes blijven bestaan? En vooral: wat zegt het vrouwelijke nomadisme over onze samenleving in 2026?
Om dat te ontdekken, deden we ons eigen onderzoek: zes diepgaande portretten, een tiental verkennende interviews en een enquête onder vrouwelijke nomaden, aspirant-nomaden en voormalige nomaden. Wat volgt, legt deze gegevens naast de grote marktstudies. Het resultaat is genuanceerder, en interessanter, dan de koppen doen vermoeden. Ontdek onze enquête
Kort samengevat: de belangrijkste trends
Het vrouwelijke nomadisme groeit, maar niet op de manier die je zou verwachten. Dit zijn de vijf belangrijkste trends die naar voren komen uit de marktstudies (Nomads.com, MBO Partners, DemandSage), onze enquête en onze interviews.
1 · Geld, niet angst. De belangrijkste barrière voor vrouwelijke nomaden is niet veiligheid, maar financiële stabiliteit. 43% van onze respondenten noemt dat als het grootste obstakel, tegenover 19% voor veiligheid. Het inkomensverschil tussen mannelijke en vrouwelijke nomaden ($126K tegenover $114K per jaar, volgens MakerStations, op basis van Nomad List) bevestigt een structurele realiteit. In onze interviews was het woord dat het vaakst opduikt in gesprekken over geld: compromis.
2 · Veiligheid, een constante berekening. 76% van onze respondenten houdt rekening met gender bij de keuze van een bestemming. 57% heeft al een locatie laten vallen of zijn plannen veranderd omdat ze vrouw zijn. Internationale studies bevestigen dit: 34% van de nomaden maakt zich zorgen over veiligheid, duidelijk meer onder vrouwen. Dit is geen angst, het is een helder inzicht dat deel uitmaakt van het dagelijks leven.
3 · Legitimiteit, de onzichtbare barrière. Slechts 5% van onze respondenten noemt legitimiteit als een expliciet obstakel. Maar wanneer de vraag anders wordt gesteld, "voel je de noodzaak om meer dan een man je te bewijzen?", beoordeelt 38% zichzelf met 4 of 5 op 5. Een barrière die niet benoemd wordt, maar zwaar weegt. In onze interviews kwam één zin steeds terug: "Ik vlucht nergens voor, ik bouw iets op." Dat je dat überhaupt moet zeggen, zegt al genoeg.
4 · Professionele eenzaamheid, niet sociale. 52% van onze respondenten zegt dat eenzaamheid "soms moeilijk is, maar ik pas me aan". In onze interviews gaat het echter niet over een gebrek aan mensen, maar over een gebrek aan collega's. Ondernemersisolement: geen collega's, geen koffiehoek, geen sparringpartner. Een nomadische ondernemer vertelt ons dat ze "vaak erg eenzaam" is. 67% van onze respondenten noemt professionele samenwerking als hun grootste behoefte.
5 · De behoefte aan verbinding, niet aan bescherming. De drie prioriteiten van onze respondenten: kansen voor professionele samenwerking (67%), authentieke contacten met de lokale bevolking (57%) en betaalbare en veilige coworkingruimtes (52%). Mentorschap en logistieke ondersteuning komen ver daarachter. De boodschap is duidelijk: vrouwelijke nomaden vragen niet om beschermd te worden, ze vragen om verbonden te worden.
Deze vijf trends zijn geen abstracties. Ze hebben gezichten. Zes vrouwen openden voor ons hun deuren, hun schermen en hun twijfels. Freelancers, ondernemers, voltijdse nomaden of mensen in transitie: ze leven deze realiteit elke dag.
Trend per trend: wat de feiten zeggen
Geld, het hardnekkige taboe
De cijfers hebben context nodig. Nomads.com meldt een mediaan jaarinkomen van $85.000 onder leden die inkomen opgaven. Daarnaast meldt MakerStations, op basis van Nomad List, gemiddelden van $126K voor mannen en $114K voor vrouwen. Een mediaan voor alle respondenten en gemiddelden per geslacht zijn verschillende maatstaven. Achter de cijfers schuilen individuele realiteiten.
Elodie, een HR-consultant die na negen jaar haar vast contract opzegde, ontdekt dat nomaderen in Afrika veel duurder is dan verwacht: korte en dure visa, hoge levenskosten, onbetrouwbare wifi. "We moesten onze plannen meermaals aanpassen en we hebben veel geld verloren." Samantha, een Malagassische ondernemer, spaart elke maand in een apart fonds voor vliegtickets; vanuit Madagaskar behoren die tot de duurste ter wereld. Chantal, een nomade in een campervan, draait het probleem om: geen huur, geen energierekeningen. Voor haar kost nomadisch leven minder dan sedentair leven.
In onze verkennende interviews kiest een freelance grafisch ontwerper voor wie "elke euro telt" haar accommodatie uit noodzaak, niet uit smaak. Een gezin in Europa onderhandelt over elke maandelijkse huur en merkt op dat er op de platforms helemaal geen loyaliteitsprogramma's zijn. Voor een aspirant-nomade die nog in loondienst werkt, is de drempel rekenkundig: met beperkte vakantiedagen is reizen gewoon onbetaalbaar.
De beroepen van nomadische vrouwen weerspiegelen deze spanning: marketing (16%), creatief werk (15%), bloggen (8%), community management (8%), coaching (7%). Dienstverlenende beroepen, die vaak minder betaald worden dan de tech-banen die bij mannen domineren. Geld is geen detail — het is de vloer waarop al het andere rust.
Veiligheid, tussen helderheid en het weigeren van angst
Rose, een copywriter uit Quebec, schetst het kader zonder omwegen: "Als vrouw, in Canada, in Frankrijk of in Mongolië, is het een last die elke dag zwaar op je drukt. Ik vind niet dat reizen dat risico vergroot." Voor haar is het gevaar niet geografisch — het is systemisch. "Als ik sowieso misogynie moet verdragen, kan ik er net zo goed doorheen gaan terwijl ik iets doe waar ik van hou."
Prune, een Franse motion designer en karate-zwarte gordel, weigert zich door de angst van anderen te laten bepalen wat ze doet. Sarra, een Tunesische coach, neemt "extra voorzorgsmaatregelen", maar laat zich daardoor niet "de koers van haar ervaring laten veranderen". Chantal heeft haar gouden regel: als je je ergens niet goed voelt, vertrek je. Een overlevingsprotocol gesmeed door ervaring, niet door theorie.
Nomadisme vanuit het Zuiden voegt nog een laag toe: als je Malagassisch bent op Bali, word je voor een local aangezien en als zodanig beoordeeld. Als je een Afrikaanse vrouw bent die alleen in Kenia reist, gaat verrassing vaak aan het gesprek vooraf.
76% van onze respondenten kiest hun bestemming op basis van hun gender. Maar geen van hen is gestopt met reizen vanwege dat. Veiligheid is geen muur — het is een parameter, net als budget of wifi, en wordt net zo meegewogen.
Impostorsyndroom: de drempel die je niet ziet
De paradox is opvallend: 5% noemt het, 38% voelt het. Legitimiteit is de meest verraderlijke drempel binnen vrouwelijk nomadisme, juist omdat het zich nooit onder zijn echte naam aandient.
Het komt tot uiting in negen jaar wachten in een vaste baan voordat je je "klaar" voelt — dat is het verhaal van Elodie. In de moeite die het kost om jezelf voor te stellen midden in een carrièreswitch. In de noodzaak om te bewijzen dat je nergens voor op de vlucht bent. In de druk om te laten zien dat het een "echte" baan is. In een vader die je projecten meer in twijfel trekt dan die van je broers.
In onze interviews merkt een HEC-afgestudeerde een impliciete druk op bij nomadische vrouwen om hun levensstijl te rechtvaardigen — een druk die mannen niet ervaren. Een alleenstaande moeder in een bus moet zowel de geldigheid van nomadisme als die van thuisonderwijs aantonen. Legitimiteit vermenigvuldigt zich.
Er is ook een tegenhanger: een 55-jarige nomade, ernstig ziek, die al lang niemands toestemming nodig heeft. Wanneer het leven je hard genoeg door elkaar schudt, verliest impostorsyndroom zijn greep.
Eenzaamheid, drie verschillende vormen
Nomadische eenzaamheid is niet monolithisch. Onze interviews onthullen drie heel verschillende vormen.
Sociale eenzaamheid — de afwezigheid van dierbaren, vluchtige vriendschappen, videogesprekken waarbij je zin krijgt om te huilen. Een Malagassische journaliste ervaart dat elke keer als ze naar huis terugkeert: "Zodra ik reis en iets anders zie, zie ik mensen anders als ik terugkom. Dat gebeurt elke keer. Maar na een reis is het nog erger."
Professionele eenzaamheid — de meest genoemde in onze interviews. Geen collega's, geen kantoor, geen peers op hetzelfde niveau. Elodie beschrijft de schok van een open-plankantoor naar een scherm alleen, aan de andere kant van de wereld. "Ik had niet door hoeveel het me zou raken." 67% van onze respondenten noemt professionele samenwerking als hun belangrijkste behoefte — dat is geen toeval.
Gekozen eenzaamheid — het soort dat een noodzaak is geworden. Rose zegt dat ze "veel meer alleentijd nodig heeft dan vroeger". Chantal geeft de voorkeur aan "het gezelschap van de diersoorten boven de menselijke soort. Die zijn oprechter." 33% van onze respondenten ervaart eenzaamheid als een positieve keuze.
De schaal verschuift met de tijd. Wat in maand één een beproeving is, wordt tegen maand zes routine en in jaar twee een bewuste keuze. Maar professionele eenzaamheid verdwijnt niet — ze zet zich vast.
Inzichten: wat vrouwelijk nomadisme werkelijk onthult
Wat voor de hand ligt (maar toch gezegd moet worden)
Nomadische vrouwen zijn professionals. 48% van onze respondenten is freelancer, 29% is ondernemer. De belangrijkste motivatie is bewegingsvrijheid (86%), gevolgd door culturele ontdekking (67%) en het verlaten van het traditionele arbeidskader (57%). Slow travel domineert (43%), en de meerderheid werkt vanuit hun accommodatie (52%). Dit zijn geen vakantiegangers die jagen op likes — dit zijn vrouwen die een levensvatbaar bedrijf hebben opgebouwd, vaak vanaf nul, vaak zonder vangnet.
Het smerige geheim(en)
Nomadisme reproduceert de ongelijkheden die het pretendeert achter zich te laten. Het genderinkomensverschil ($126K tegenover $114K, volgens MakerStations, met een verwijzing naar Nomad List) blijft bestaan onderweg. Het paspoort bepaalt de echte vrijheid: wanneer een Europese vrouw voor Bali kiest, vecht een Malagassische vrouw nog steeds om een Schengenvisum dat ze nog niet heeft gekregen. Westers nomadisme werkt vaak op basis van een extractieve relatie met het Mondiale Zuiden — toerisme, consumptie, weinig wederkerigheid. In onze interviews merkt een vrouw onder veel nomaden op: „een problematische relatie met het Mondiale Zuiden.”
Professionele eenzaamheid is een blinde vlek. Er wordt veel gesproken over de sociale eenzaamheid van nomaden. Over professioneel isolement — het ontbreken van collega's, mentorschap en dagelijkse prikkels — wordt nauwelijks gesproken. Toch is het de belangrijkste behoefte (67%), vóór gemeenschap, veiligheid en logistiek. En het is de behoefte die het huidige ecosysteem het minst aanpakt.
Impostersyndroom heeft een genderdimensie. Studies tonen het aan, onze gegevens bevestigen het. Vrouwen voelen zich niet legitiem — en zeggen dat ook niet. Negen jaar wachten voordat je de sprong waagt. De noodzaak om te bewijzen dat je niet wegvlucht. De blik van een vader, een partner, de samenleving. Mannen ervaren die druk niet in dezelfde mate. Het is een structurele realiteit, geen individueel gevoel.
Gebieden voor verbetering
Het nomadenecosysteem is gebouwd door en voor mannen in tech. Coworkingruimtes, conferenties, online gemeenschappen: het standaardprofiel blijft een ontwikkelaar van 30 jaar met een MacBook. Vrouwen maken zich een plek, maar moeten zich aanpassen aan een kader dat niet voor hen is ontworpen.
Er ontbreken concrete tools: CO₂-calculators die op nomaden zijn afgestemd. Loyaliteitsplatforms voor langdurige huur. Toegankelijk mentorschap (slechts 14% van onze respondenten heeft er toegang toe). Betrouwbare gegevens over de veiligheid van bestemmingen voor vrouwen. Co-livingruimtes ontworpen door en voor vrouwen.
Ook stemmen ontbreken: nomaden uit het Mondiale Zuiden, alleenstaande moeders, vrouwen boven de 40, creatieven met een bescheiden inkomen. Ze bestaan, ze reizen, ze werken — maar ze zijn onzichtbaar in de statistieken en de media.
Wat vrouwelijk nomadisme zegt over onze samenleving
Dat vrijheid een gender heeft. Dat weggaan als vrouw in veel culturen nog steeds als een daad van opstand wordt gezien — Tunesisch, Malagassisch, of gewoon Frans wanneer je een vader hebt die zijn dochters meer wantrouwt dan zijn zonen. Dat veiligheid een dagelijkse afweging is die mannen niet hoeven te maken. Dat geld de eerste grendel blijft, en dat die grendel voor vrouwen moeilijker te openen is. Dat professionele legitimiteit een voortdurende strijd is, zelfs (vooral) wanneer je de vaardigheden hebt.
En toch — 67% van de nieuwste leden van Nomads.com zijn vrouwen. De beweging is er. Ze gaat vooruit. Niet omdat de obstakels zijn verdwenen, maar omdat vrouwen hebben besloten er toch doorheen te gaan.
Tegenvoorbeelden en aanpassingen: wat onze geïnterviewden uitvinden
Lees de volledige portretten van Rose, Sarra, Prune, Chantal, Elodie en Samantha op onze blog. Geconfronteerd met deze barrières berusten onze geïnterviewden niet alleen — ze verzinnen oplossingen.
Omgaan met geld: Chantal bracht haar uitgaven terug tot bijna nul — geen huur, geen waterrekeningen, geen elektriciteitsrekeningen. Haar campervannomadisme kost minder dan een gesettled leven. Samantha maakte het verschil in levenskosten tot haar voordeel: wonen in Madagaskar, internationaal verkopen. Rose bouwde vanaf de weg haar klantenbestand op, vanuit een bescheiden achtergrond, door onvermoeibaar netwerken.
Omgaan met legitimiteit: Prune verwijst naar de feiten en weigert twijfel: „de meeste mannen stellen zich die vraag zelfs niet.” Elodie heeft eindelijk de sprong gewaagd — na negen jaar, ja, maar ze sprong. En haar omzet groeit. Samantha bewijst met het voorbeeld dat je een digitale nomade kunt zijn vanuit Madagaskar.
Omgaan met veiligheid: Rose weigert dat geografische angst de systemische angst vervangt. Chantal heeft een protocol ontwikkeld op basis van intuïtie. Prune gaf zichzelf de fysieke middelen om niet van geluk afhankelijk te zijn. Sarra integreert voorzorgsmaatregelen zonder op te geven.
Omgaan met professionele eenzaamheid: verschillende van onze geïnterviewden zijn bruggen geworden voor anderen. Rose coacht vrouwen die aarzelen. Sarra leert cyclische productiviteit. Samantha leidt jonge Malagassiërs op in digitale vaardigheden. Het tegengif tegen professionele eenzaamheid is voor hen overdracht.
Omgaan met het oordeel van naasten: Roses zin klinkt als een mantra: „ik ben gestopt met luisteren naar de meningen van anderen over mijn levenskeuzes.” Die van Elodie ook: „Dit leven is van mij, ik leef het voor mezelf.” En het meest geciteerde advies in onze enquête: „De meningen van anderen zijn de levens van anderen.”
Inspiratiebronnen om verder te gaan
Deze uitdagingen zijn niet nieuw. Andere vrouwen hebben er eerder mee te maken gehad, op een andere schaal. Nellie Bly reisde in 72 dagen alleen de wereld rond — in 1889, toen een vrouw niet zonder begeleiding reisde. Alexandra David-Néel trok op 55-jarige leeftijd over de Himalaya en bereikte Lhasa — en vernieuwde haar paspoort op haar 100ste. Wangari Maathai plantte samen met plattelandsvrouwen 30 miljoen bomen in Kenia — en haar man verliet haar omdat ze „te sterk” was. Reshma Saujani verloor een verkiezing en maakte er Girls Who Code van. Matilde Hidalgo opende in 1924 de Ecuadoraanse Grondwet en bewees dat niets haar kon tegenhouden om te stemmen. Natalie Sisson leefde zes jaar uit een koffer terwijl ze een bedrijf met een zescijferige omzet opbouwde. Melanie Perkins kreeg 100 afwijzingen van investeerders voordat ze Canva oprichtte. Zeven vrouwen, zeven manieren om durf te tonen. Hun volledige verhalen lees je in ons artikel: 7 vrouwen die jou kunnen inspireren als je digitale nomade bent (of droomt het te worden).
Onze visie: waarom Hello Mira bestaat
Bij Hello Mira geloven we niet dat vrouwelijk nomadisme tot een hashtag kan worden herleid. Wij geloven dat er iets ontbreekt in dit ecosysteem — en onze gegevens bevestigen dat. Er is een gebrek aan professionele contacten tussen nomadische vrouwen (#1 behoefte, 67%). Er is een gebrek aan authentieke ervaringen met lokale bewoners (57%). Er is een gebrek aan veilige en betaalbare ruimtes om te werken en samen te komen (52%). Er is een gebrek aan een platform dat nomadische vrouwen niet behandelt als een marketingniche, maar als een gemeenschap van professionals.
Precies dat bouwen we. Onze waarden passen in één woord — D.A.R.E. — en het is geen toeval dat dit ook het woord is dat het vaakst terugkomt in het advies van onze respondenten. Openheid — voor culturen, paden, manieren van reizen. Van van-leven in de Provence tot slow travel in Latijns-Amerika, van rugzak tot campervan: er bestaat geen enkel geldig nomadisme. Sereniteit — niet de afwezigheid van stormen, maar het vermogen om er doorheen te navigeren. Zoals een respondent zegt: „De barrières zitten vooral in je hoofd.” Efficiëntie — een levensvatbaar bedrijf opbouwen vanaf een scherm en een wifiverbinding. Niet de droom van de laptop op het strand — maar de realiteit van hard werken, voortdurende aanpassing en resultaten. Verantwoordelijkheid — tegenover jezelf, tegenover anderen, tegenover de gemeenschappen die je verwelkomen. Nomadisme gaat niet over de wereld consumeren — het gaat over er iets aan bijdragen.
Sluit je aan bij de beweging
Dit rapport is het begin van een gesprek, niet de conclusie ervan. Ben je nomade, aspirant, nieuwsgierig of teruggekeerd — jouw stem telt. Word lid van Hello Mira om:
- Professionele contacten te leggen met andere nomadische vrouwen
- Authentieke lokale ervaringen op te doen, georganiseerd met en voor gastgemeenschappen
- Werkruimtes te vinden die zijn ontworpen voor vrouwelijk nomadisme
- Deel uit te maken van een gemeenschap die geen dromen verkoopt, maar iets echts opbouwt
En jij — wat houdt je tegen, of wat heeft je over de drempel geduwd om die sprong te wagen?
Dit artikel maakt deel uit van de Hello Mira-reeks voor Internationale Vrouwendag 2026. Ontdek de zes individuele portretten op onze blog. En om verder te gaan: 7 vrouwen die jou kunnen inspireren als je digitale nomade bent. 👉 Bezoek onze speciale pagina voor 8 maart: 8-mars.hello-mira.com
Bronnen: Nomads.com (2026 State of Digital Nomads), MBO Partners (2025 Trends Report), DemandSage, Hello Mira-enquête (feb.–maart 2026).
Word lid van Hello Mira
Ontdek de gemeenschap van digitale nomadische vrouwen die contact leggen, elkaar steunen en hun ervaringen over de hele wereld delen.
Word lid van onze community
