Daniela Morán, van Maracaibo naar Medellín: het verhaal van een coach voor remote werken

Toen ze onze vragen beantwoordde, zat Daniela Morán op een poef die ze deelt met haar hond: ze was net alleen komen wonen en had nog geen bank. “Maar eerlijk gezegd ben ik rustig”, schrijft ze^[1]. Aan het begin van de pandemie stuurde deze Venezolaanse honderd e-mails om een eerste remote baan te bemachtigen. Daartussen zitten dagen van vijftien uur, een ontslag, en een beroep dat zij zelf heeft opgebouwd: anderen helpen de remote baan te vinden die bij hen past. In november geeft ze in Medellín de eerste Mira Class in het Spaans.

Het land van de geliefde zon

Daniela groeide op in Maracaibo, in Venezuela, een stad die wordt aangeduid als “het land van de geliefde zon” en waarvan de inwoners, zegt ze, even warm zijn als het klimaat^[1]. Als kind reisde ze met haar familie door het land. Die herinneringen koestert ze des te meer omdat de meeste van haar naasten nu verspreid over de wereld wonen, als gevolg van de migratiegolf die Venezuela heeft getroffen^[1].

“Danielita” voor haar vrienden, ze is 25 jaar, noemt zichzelf “heel erg boogschutter”, houdt van kunst en muziek, en bezoekt nooit een stad zonder een rondje langs de cafés te maken^[1]. Om zichzelf te beschrijven kiest ze drie woorden: gepassioneerd, vol goede energie en charismatisch. Haar grootste minpunt? “Ik ben een heel gestructureerde vrouw.” Haar grootste kwaliteit: “leiderschap en concentratie”^[1]. Wat haar vooruit drijft, past in één zin: “de passie die ik voor mijn projecten heb”^[1].

Ze studeert reclame en marketing aan de Universiteit Rafael Belloso Chacín van 2017 tot 2021, en volgt daarna een masteropleiding marketing aan de EUDE Business School^[2].

Honderd e-mails, één antwoord

Voor de pandemie werkt Daniela als reclamemaker voor een uitgeverij. “Niemand was erop voorbereid om maandenlang thuis te zitten”, vat ze samen: het bedrijf herstelt zich niet en wordt ontbonden^[3]. Daniela staat zonder werk. “Aan het begin van de pandemie had ik een vast inkomen nodig”^[1].

Ze weet nog niet echt wat ze gaat doen, maar ze bouwt een methode. Ze zoekt online honderd kleine en middelgrote bedrijven die volgens haar een community manager nodig hebben, stelt een verkoopargument op met wat ze toen al kon, en benadert ze allemaal per e-mail^[1]. Eén enkel bedrijf geeft haar een kans: een bedrijf gevestigd in Puerto Rico^[1]. “Ze stuurden me de Zoom-link. En de volgende dag werkte ik al”, vertelt ze^[3]. Zo bemachtigt ze haar eerste remote baan, zonder Venezuela te verlaten^[1].

Haar professionele profiel laat zien wat er daarna gebeurt: van 2020 tot 2023 leidt ze de marketing en reclame van Open Gate Staffing, een wervingsbureau gevestigd in Puerto Rico, en neemt ze tegelijk andere opdrachten aan als community manager, projectleider en redacteur voor bedrijven in Venezuela, Mexico, Spanje en de Verenigde Staten^[2].

Velen in haar omgeving begrijpen het niet. “In 2020, 2021, 2022 was remote werken nog niet zo populair. Veel mensen zeiden dat ik gek was, dat ik niet aan het werk was”^[3]. Toch werkt ze hard, en voor meerdere bedrijven tegelijk: projectcontracten, verschillende grote projecten in een paar maanden. “Het heeft me veel geld opgeleverd”, erkent ze, maar vooral heeft het haar doen begrijpen wat ze wilde en wat ze niet meer wilde voor haar loopbaan, welke projecten ze aannam uit ambitie en welke uit passie^[1]. Dat is de fout waarvoor ze zegt nu dankbaar te zijn^[1].

Ze kent ook de andere kant van het freelancen: “de onzekerheid van vandaag een klant te hebben en morgen nul klanten”^[3]. “Geloof me, het was niet makkelijk. Het was jezelf steeds opnieuw uitvinden, opnieuw uitvinden, opnieuw uitvinden. Ik heb veel gefaald”^[3].

Vijftien uur per dag

Later bekleedt Daniela een leidinggevende functie voor een bedrijf gevestigd in Spanje. Ze leidt een team van zo'n vijftien mensen verspreid over de hele wereld, met verschillende werktijden en talen^[3]. In het bedrijfsleven, legt ze uit, verdwijnen de grenzen die je in het begin stelt uiteindelijk: “Ze kunnen me om 5 uur 's ochtends, Venezolaanse tijd, een vergadering met een klant in Europa laten plannen.” Over meerdere tijdzones werken went men eraan, “maar op de lange termijn haalt het je in”^[3]. “Ik kwam uit op 12, 13, 15 uur werken”^[3].

In 2025 maakt ze een stille depressie door, die samenhangt met lange uren die ze alleen aan het werk doorbrengt, en met ernstige gezondheidsproblemen. “Ik herkende mezelf niet meer”, schrijft ze^[1].

De omslag komt van haar partner. “Hij zei: Dani, wat heb je nodig? Wat mis je?” Ze antwoordt dat ze geld nodig heeft. “Hij zei: oké, ik steun je, laat het maar los”^[3]. Omringd door haar partner, haar familie en haar vrienden vindt ze de moed om ontslag te nemen om haar leven, haar welzijn en haar passie terug te vinden, via haar eigen projecten^[1]. Vandaag zegt ze het eenvoudig: “Je zou moeten werken om te leven, niet leven om te werken. Ik doe mijn dingen volgens die filosofie”^[3].

“Dani, help me een remote baan te vinden”

Terwijl ze nadenkt over wat ze verder wil, stellen vrienden haar de vraag: “Dani, help me een remote baan te vinden”^[3]. Al jaren vragen mensen haar hoe ze dat aanpakt; ze begrijpt dat ze hier een beroep van kan maken en professionals kan begeleiden die van kantoorwerk naar remote werken willen overstappen^[3]. In 2025 start ze haar adviespraktijk, “Dani trabajando remoto”^[4].

Haar methode vertrekt bij de persoon, niet bij de vacature. Met elke klant begint ze met een persoonlijkheidstest, “om naast wat ze me vertellen te weten welke voorkeuren ze hebben, waarin ze goed zijn en waarin niet”^[3]. Samen kiezen ze een richting: iemand die goed communiceert, kan bijvoorbeeld op verkoop mikken, en zij bouwt de strategie om die persoon te verbinden met een merk of bedrijf dat dat profiel zoekt^[3]. Daarna komen de tools: een cv dat de automatische filters van recruiters doorstaat en dat de behaalde resultaten benadrukt in plaats van een lijst met taken^[3].

Ze herinnert zich haar eerste klant die de gewenste functie binnenhaalde: “de eerste persoon die in mijn talent en mijn kennis heeft geïnvesteerd”. “Een jaar later zijn het er meer dan 15, en ik word nog altijd emotioneel alsof het de eerste keer is”^[1]. Toch hecht ze eraan eerlijk te blijven: “Ik kan mijn klanten niet beloven dat ze de baan krijgen die ze willen; dat ligt niet in mijn macht.” Als plan A niet werkt, verandert men van strategie, “want werk zoeken is ook werk”^[3].

Haar ochtenden zijn van haar klanten: vier uur begeleiding^[1]. Zodra ze haar computer aanzet, opent ze Gmail, Calendly, Drive en Gemini, en daarna gebruikt ze Notion en Asana om haar taken en de opvolging van ieder van haar klanten te organiseren^[1]. De rest van de week plant ze sessies in, neemt ze contact op met toekomstige klanten, maakt ze content voor sociale media en werkt ze aan haar andere projecten^[1]. Voorlopig wil ze dit persoonlijke één-op-één contact behouden, ook al weet ze dat er op een dag, wanneer haar community groeit, overgestapt moet worden op groepen^[3].

Er zijn twee misverstanden die ze graag uit de wereld zou helpen. Het eerste: je zou een technisch profiel nodig hebben. “Om remote te werken heb je meer menselijke dan technische vaardigheden nodig: goed kunnen communiceren en proactief zijn”^[1]. Het tweede: remote werken zou een makkelijke versie van werken zijn. Het brengt gewoon andere uitdagingen met zich mee, te beginnen met die van je niet laten opslokken: “Als je geen grenzen stelt, kan het werk je privéleven binnendringen zonder dat je het doorhebt”^[1].

Met de voeten in het water tijdens een vergadering

Daniela beschouwt zichzelf als digitale nomade. Naast haar adviespraktijk werkt ze samen met merken en hotels als contentmaker en reisblogger: meerdere inkomstenbronnen waarmee ze kan reizen^[1]. Dit jaar was Medellín haar eerste reis alleen: een maand lang content maken voor een hostel, terwijl ze haar klanten en samenwerkingen bleef begeleiden^[1]. Het is trouwens een video die tijdens dat verblijf werd opgenomen die haar bij Hello Mira bekend maakte^[1].

Men vraagt haar vaak wat ze op het strand doet met een laptop. „En als ik tijdens een vergadering even mijn voeten in het water wil steken?”^[3] Haar antwoord past in één woord: organisatie. ’s Ochtends voor de klanten, ’s middags om te ontdekken; in het weekend voor langere reizen, zonder enige afspraak; en als ze een hele dag in een dorpje wil doorbrengen, werkt ze de avond ervoor door^[3]. Bij een werkgever met vaste uren past de reis zich aan: de gekozen stad moet verenigbaar blijven met de tijdzone van het bedrijf^[3]. „Je moet realistisch zijn over jezelf en weten dat je moet werken. Alleen zo maak je het houdbaar”^[3].

Ze ziet het nomadisme niet als een eindeloze race. „Je gaat niet je hele leven van land veranderen. Er komt een moment dat digitale nomade zijn betekent thuis blijven en werken. En dan ben je nog steeds een digitale nomade”^[3]. Wat reizen haar over zichzelf heeft geleerd? Het plezier van een reis plannen, er volledig van genieten en mensen ontmoeten die, net als zij, hun eigen activiteit opbouwen^[1].

Een nominatie die per e-mail binnenkwam

In Medellín ontvangt ze de e-mail: ze is genomineerd voor de Latam Digital-prijzen, in de categorie vrouwen die de digitale wereld transformeren^[1]. De ceremonie vindt enkele weken later plaats in Bogotá, op dezelfde dag dat haar contract met het hostel afloopt. Ze koopt een vliegticket^[1]. „Alles was Gods werk, zodat ik kan blijven reizen en mijn dromen kan waarmaken”, schrijft ze^[1]. Daar ontvangt ze een eervolle vermelding in haar categorie^[4] en blijft ze een maand in Bogotá om te werken en de stad te verkennen^[1].

Vandaag begint weer een nieuwe stap: voor het eerst alleen wonen. „Het is weer een droom die werkelijkheid wordt”^[1]. Vandaar de poef, de hond en de afwezigheid van een bank. Toch bekent ze een paradox: „Ook al zie je het niet, veranderingen en het onbekende maken me bang.” Maar ze heeft begrepen dat je ondanks de angst vooruit kunt, door de dingen aan te gaan die je inspireren^[1]. Vandaag vat ze samen wat ze zoekt in drie werkwoorden: „creëren, geloven en bouwen”^[1].

Wat ze zegt tegen wie twijfelt

• De meest voorkomende fout: solliciteren uit wanhoop, zonder strategie of doel, met één leus: „ik wil nu gewoon werk”^[1].
• Engels is niet verplicht, maar een tweede taal vergroot je kans op de gewenste functie^[1].
• Freelance of in loondienst? Beide werken. Als freelancer bepaal je zelf je tarieven, voorwaarden en betaalwijzen; in loondienst liggen die al vast. De juiste weg hangt af van je persoonlijke en professionele doelen^[1].
• Zet op je cv de resultaten die je hebt behaald, niet alleen een lijst met taken^[3].
• Haar onderhandelbare waarden: eerlijkheid, respect en discipline^[1].
• Wat ze op haar twintigste had willen horen: „Hay momentos para todo, no necesitas tener todo resuelto ahora mismo” (er is een tijd voor alles, je hoeft nu nog niet alles opgelost te hebben)^[1].

En tegen wie droomt van op afstand werken maar niet durft te beginnen: „Ja, het is mogelijk. Met de juiste tools en strategieën kun je niet alleen op afstand werken en digitale nomade worden, maar ook werken in wat je leuk vindt, goed betaald worden en je dromen waarmaken”^[1].

Haar Mira Class in Medellín, in het Spaans

Van 8 tot 22 november begeleidt Daniela in Medellín de eerste Mira Class die volledig in het Spaans wordt gegeven^[4]. Ze had gedacht in december te komen voor het concert van haar favoriete DJ; door de data af te stemmen met <a href="/nl/blog/a/cedric-tumminello">Cédric</a> werd november de logische keuze^[1]. Het wordt haar tweede bezoek dit jaar aan een stad waar ze van houdt^[1].

Aan het eind van de twee weken, aldus Daniela, zal elke deelnemer „hebben geleerd welke goed waardeerde vaardigheid hij bezit en welke strategie hij moet volgen om de remote functie te krijgen die hij voor ogen heeft”^[1]. Ze lesgeeft vanuit haar eigen ervaring, fouten en successen, zodat deelnemers jaren aan proberen en misstappen kunnen besparen^[1]. Wat ze het meest verwacht: „jullie ontmoeten en samen leren”, overtuigd dat ze van elke deelnemer iets waardevols zal leren^[1].

Haar favoriete zin, die haar steeds vergezelt: „Nada pasa si no te mueves”, er gebeurt niets als je niet beweegt^[1].

Danielas Mira Class in de praktijk

• Programma: “Jouw profiel klaar om op afstand te werken”, acht modules, van professionele diagnose tot salarisonderhandeling^[5]
• Locatie: Medellín, Colombia, in een gereserveerde werkruimte^[5]
• Data: van 8 tot en met 22 november 2026^[5]
• Opzet: 20 uur groepssessies op locatie en één uur individuele coaching^[5]
• Groep: 15 plaatsen^[5]
• Wat je eraan overhoudt: cv dat aansluit bij de filters van recruiters, portfolio, geoptimaliseerd LinkedIn-profiel, sollicitatiesjablonen en een gids voor salarisonderhandeling^[5]
• Prijs: € 500^[4]
• Taal: Spaans^[5]