Jennifer Therond, het bedrijf in dienst van een nomadisch leven

Iets meer dan tien jaar na haar eerste vertrek naar Nieuw-Zeeland woont en werkt Jennifer Therond op de weg, in haar bus Poséidon. Als redactioneel consultant, ondernemer en mentor ontkracht ze de clichés van het nomadisme met één overtuiging: vrijheid houdt geen stand zonder structuur.

Er zijn de droombeelden: de bus met uitzicht op de oceaan, de laptop open onder de palmbomen, de dag die zich vormt naar gelang je zin. En dan zijn er de pannenkoeken.

Op een dag, terwijl Jennifer Therond met haar vriendengroep in een camper reist, gaat iedereen aan de slag om pannenkoeken te maken. Zij niet. Zij moet werken. Op dat moment is de frustratie echt: « Ik kan niet pannenkoeken gaan bakken, ik moet werken. »

Dan herinnert ze zich het wezenlijke: precies dat werk maakt het mogelijk dat ze op de weg kan leven.

De hele filosofie van Jennifer zit in deze scène. Nomadisme is geen vakantie-intermezzo. En vrijheid is niet de afwezigheid van kaders. Ze wordt opgebouwd, georganiseerd en gefinancierd. « Het doel is je bedrijf zo te structureren dat het onze levensstijl ondersteunt. We willen geen slaaf worden van ons eigen bedrijf. Daarom zijn we nomaden geworden. »

Een meisje dat ja zegt

« Hallo, ik ben Jen, ik ben digitale nomade in een camper. » Om zichzelf te omschrijven kiest ze eerst het woord avonturierster. Altijd de eerste om impulsief te vertrekken, iets nieuws uit te proberen of ja te zeggen tegen een activiteit die « totaal absurd » is.

Haar grootste zwakte? « Impulsief. » Haar grootste kwaliteit? Luisteren en weten « altijd weer op haar pootjes terecht te komen, als een kat ».

Als kind droomde Jennifer al van het verkennen van de wereld. Men raadde haar vanzelfsprekend aan zich op toerisme te richten. Een stage van twee maanden in Ierland gaf haar een eerste inkijk in het leven in het buitenland. Maar de echte kentering kwam in 2015, tijdens een working holiday visum in Nieuw-Zeeland.

Daar ontdekte ze het vanlife, maar vooral een andere verhouding tot de tijd. « Eerlijk gezegd heeft Nieuw-Zeeland mijn visie op reizen gevormd. De Kiwi's hebben echt een relaxte mentaliteit: er zijn geen problemen, alleen oplossingen. Ze nemen de tijd om te leven, om tijd door te brengen met hun naasten, en om hun dag in te delen naargelang de golven en de zon. »

Ze onthield de plaats die werd gegeven aan uitwisseling, delen en natuur, en één heel eenvoudig idee: de tijd nemen. Die manier van leven werd haar manier van reizen, en later iets wat ze probeerde te integreren in haar dagelijks leven.

Na haar terugkeer stond één zekerheid vast: ze wist nu wat ze niet meer wilde. Ze vertrok opnieuw naar Japan, emigreerde drie jaar naar Ierland, werkte als werknemer en startte daarna naast haar werk een eerste activiteit. Vijf weken betaald verlof waren haar niet langer genoeg. Covid zorgde voor de laatste versnelling: ze richtte een bus in, werd fulltime freelancer en ging de weg op.

Poséidon, vrijheid op vier wielen... en een paar onverwachte tegenslagen!

Sinds 2022 heet haar huis Poséidon. De bus geeft haar wat ze zocht: « Totale vrijheid. Ik hoef niets ver vooraf te plannen, ik beweeg wanneer ik zin heb. Ik heb mijn huis altijd bij me. »

Een rijdend huis betekent niet dat er geen tegenslagen zijn. In Duitsland, verrast door sneeuw, brengt Jennifer een nacht door op 4 °C na een accupanne, en dus zonder verwarming. Een andere keer sluit de automatische vergrendeling zich terwijl de sleutels binnen liggen. Het raam staat op een kier, maar net niet ver genoeg om erdoor te kruipen. Toevallig komt een gezin aan in het verlaten dorp. Jennifer smeekt de ouders hun kind door het raam te laten kruipen om de bus van binnenuit te openen. « Het was heel grappig », vertelt ze er vandaag over.

De reis schenkt haar ook gebaren van gastvrijheid die blijven hangen. In Japan zoekt ze met vrienden een museum en vraagt een vrouw om de weg. De locatie is te ver om te voet te bereiken. De Japanse vrouw belt haar zoon en vraagt hem hen te brengen. Hij stemt in en belt daarna zijn baas om te zeggen dat hij later komt, omdat hij eerst de reizigers moet afzetten. « We voelden ons echt ongemakkelijk, maar hij verzekerde ons dat het normaal was. »

Hij weigert elke betaling, net als de uitnodiging voor het restaurant. Ze houden zijn contactgegevens en zien hem later terug voor een karaoke-avond. Voor Jennifer zegt deze herinnering wat geen gids en geen Instagram-post echt kan vertellen: wat reizen wordt wanneer je ruimte laat voor anderen.

De jageres op clichés

Als er één beeld is dat Jennifer niet meer kan verdragen, is het dat van een vrouw op het strand met een laptop op haar schoot.„Denk je echt dat je wifi hebt op het strand? Dat het top is om met zand op je laptop te werken en de zon die je belet iets te zien?“ Bij haar eerste kennismaking met Hello Mira deed dit beeld in een presentatie haar overigens meteen de wenkbrauwen fronsen.

Ze wantrouwt ook de uitdrukking „digital nomad“, die volgens haar zo breed is geworden dat ze niet veel meer zegt. Sommigen zien er een beroep in, anderen permanente vakantie. Zelf geeft ze de voorkeur aan „entrepreneur nomade“: iemand die een bedrijf runt en onderweg werkt.

En wanneer iemand haar vertelt 10.000 euro per maand te willen verdienen vanuit Bali? „Ik antwoord dat ik in Marvel wil spelen“, grapt ze. Daarna verduidelijkt ze: dat inkomensniveau bereiken is niet onmogelijk, maar het vraagt werk, tijd en opofferingen, vooral in het begin. „Ik maak misschien vijanden, maar ik ben tegen die hele Bali-ondernemersvibe. Het is bullshit.“

Instagram toont de overwinningen, de omzet en de mooie landschappen. Veel minder de parkeerplaatsen, de luidruchtige cafés, de treinstations, de twijfels, de eenzaamheid van het ondernemerschap en de financiële achtbaan. „Ondernemen is niet voor iedereen, en we moeten ophouden het te overdrijven.“

Een andere illusie die ze wil wegnemen: vertrekken maakt je problemen niet weg. „Je problemen verhuizen met je mee.“

Twee beroepen, twee mislukkingen en enkele lessen

Jennifer werkte eerst als redactioneel consultant en tekstschrijver gespecialiseerd in toerisme. Ze werkte onder meer samen met toeristische diensten, bureaus en reisoperators, en leverde content voor Petit Futé, Simplissime, JNTO, Camino Ways, Reservit en Aéroports-Voyages. Bij haar klanten verdedigt ze een tragere en buitenseizoenvisie op reizen, waarin nomaden de regio's ook op een andere manier levend kunnen houden.

Daarnaast begeleidt ze sinds 2025 nomadische ondernemers. Deze tweede activiteit is niet in een rechte lijn ontstaan.

Samen met twee vriendinnen lanceerde ze eerst het Nomad Camp, seminars in een bus. Ze kenden elkaar goed, maar hadden hun verwachtingen, hun visie en hun manier van werken onvoldoende op elkaar afgestemd. Het avontuur stopte na zes maanden. Jennifer hield er één regel aan over: „Dat je iemand goed kent, betekent nog niet dat je met die persoon kunt samenwerken.“

De lancering van de Nomad Business Club leverde haar een tweede les op. Door een populair lanceringsmodel te volgen dat niet bij haar paste, raakte ze uitgeput, en het resultaat was een flop. Ze herzag het formaat daarop volledig om een begeleiding te creëren die bij haar past: zes maanden om niet langer door je business meegesleurd te worden, er duidelijker zicht op te krijgen, een ritme te vinden dat bij je levensstijl past, je onderweg beter te organiseren en vooral niet langer alleen beslissingen te nemen. Ze begint met een één-op-één traject om de basis aan te pakken, waarna ieder die dat nodig vindt kan aansluiten bij een kleine groep.„Een mislukking is geen falen, het is een les.“ Bij haar is die uitspraak geen slogan: ze beschrijft twee zeer concrete ervaringen waarvan ze de regels heeft aangepast.

Structuur als voorwaarde voor vrijheid

Het paradoxale is pikant: Jennifer noemt zichzelf impulsief, maar ze leert structuur. Juist omdat ze het leuk vindt om op een impuls te kunnen vertrekken, weet ze dat een nomadisch bedrijf stand moet houden wanneer het decor verandert.

Ze onderscheidt drie obstakels die elkaar voeden. Een gebrek aan structuur leidt tot versnippering, uitstelgedrag en verkeerde prioriteiten. De eenzaamheid van het ondernemerschap ontneemt je de blik van buitenaf die een beslissing kan uitdagen of tijdverlies kan voorkomen. Aan het eind van de keten worden de inkomsten onregelmatig en schommelt de omzet.

Haar antwoord is concreet. Geen wonderroutine en geen verplichte wekker om 5 uur. „Sorry, ik werk niet voor tienen!“ Jennifer kent haar chronotype en haar energie. Ze gebruikt drie verschillende routines, afhankelijk van of ze op roadtrip is, enkele maanden ergens verblijft of omringd is door anderen.

Ze meet ook de duur van haar taken met Toggl. Niet om elke minuut om te zetten in een productiviteitseenheid, maar om te weten wat werkelijk tijd kost, de prijs van een aanbod beter vast te stellen, te beslissen wat ze kan delegeren en haar sterke punt te ontdekken.Daarbij komen haar „niet-onderhandelbare“ punten: na 18 uur niet meer antwoorden, naar zichzelf luisteren in plaats van zichzelf te forceren, en naar een andere taak overstappen wanneer de inspiratie ontbreekt, een opdracht weigeren wanneer de klik er niet is of ze in strijd is met haar waarden, en haar mailbox maar twee keer per dag openen. Een lijst om op terug te vallen wanneer een beslissing onduidelijk wordt.

Financieel leert ze de seizoensgebondenheid van haar activiteiten kennen en volgt ze drie pijlers: omzet, liquiditeit en investeringen. Schommelingen en risico's verdwijnen niet. Ze worden alleen beter leesbaar.

Structuur is dus niet de vijand van spontaniteit. Ze voorkomt dat je "met volle snelheid tegen een muur of een burn-out aanrijdt", en ze maakt het soms mogelijk om te beslissen dat een kasteel dat alleen op dinsdagochtend open is, een plek op de agenda verdient.

Omringd zijn zonder je route op te geven

De eenzaamheid waar Jennifer over spreekt, is niet per se sociaal. Ze komt andere mensen tegen op vanlife-festivals, in gemeenschappen, in cafés of in coworkingruimtes. Wat vaak ontbreekt, zijn peers die een deadline begrijpen, twijfel over prijzen of een maand met een wisselende omzet, zonder dat je eerst je hele levensstijl hoeft uit te leggen.

Ze steunt tegenwoordig op meerdere kringen: een professioneel netwerk, medeondernemers en een groep vrouwen die verder zijn in hun traject, met wie ze ervaringen deelt en regelmatig afspreekt. Ze heeft daarentegen geweigerd lid te worden van een te star zakelijk netwerk, gebaseerd op pitches en verplichte aanwezigheid. Haar manier om contacten te leggen draait om een andere regel: nieuwsgierig zijn, met mensen praten, zonder meteen te willen verkopen.

Ook het liefdesleven loopt vast op de wisselende geografie van het nomadisme. Jennifer praat er zonder romantiek over: ontmoetingen zijn eenvoudiger wanneer je lang ergens blijft, in een gemeenschap of tijdens een vanlife-festival. Iemand vinden die echt bij deze levensstijl past, blijft lastiger.

Ook hier beweert ze niet dat de weg alles oplost. Ze kiest alleen de plekken waar ontmoetingen de tijd krijgen om te ontstaan.

Langzamer reizen om meer mensen te ontmoeten

Jennifer herkent zich in slowmadisme. Buiten roadtrips blijft ze minstens drie maanden op één plek, en soms vindt ze dat zelfs nog niet genoeg. Bezoeken, om aanbevelingen vragen, producenten en ambachtslieden opzoeken, deelnemen aan het lokale leven: al dat soort dingen kost tijd. Aan wie het milieu-effect van het nomadisme bekritiseert, antwoordt ze met haar gebruikelijke openhartigheid dat een leven in een bus ook het waterverbruik kan verlagen en dwingt om je afval goed in de gaten te houden. Haar boodschap is niet dat reizen niet vervuilt. Het is dat er een andere manier van reizen bestaat: trager, oog voor de lokale economie en aanwezig buiten het hoogseizoen.

Deze bewuste traagheid betekent niet dat er geen beweging meer is. Op haar dromenlijst staan nog steeds het Harry Potter-park in Orlando, de tocht door Amerika en, op een dag, de opening van een nomadisch dorp.

Medellín, volgende halte

Vanaf 24 oktober 2026 is Jennifer in Medellín om de Mira Class "Je business op orde in twee weken" te begeleiden. Zes modules ter plaatse, tien werkdagen en maximaal vijftien deelnemers om met echte cijfers te werken, een aanbod scherp te krijgen, prioriteiten te stellen en met een actieplan voor 90 dagen naar huis te gaan.

Ze bereidt een leidraad en oefeningen voor, maar wijst een programma af dat op iedereen hetzelfde wordt toegepast. Ze wil zich aanpassen aan de profielen en het niveau van de deelnemers. Haar visie op mentoring volgt dezelfde logica: luisteren, niet meteen het antwoord geven, laten nadenken, de juiste vragen stellen en de sleutels meegeven om een weloverwogen beslissing te nemen. "Maar ik ga ook cash zijn en de dingen zeggen die de persoon moet horen."

Jennifer behoorde tot de eersten die Hello Mira ertoe aanzetten om ondernemen centraal te stellen in hun reizen. Vandaag ziet ze al thematische verblijven, vertegenwoordigers in elke bestemming en misschien zelfs een nomadische hub. "En als ik een actievere rol kan spelen, waarom niet!"

Tien jaar geleden vertrok ze naar Nieuw-Zeeland en ontdekte ze dat er andere manieren bestaan om een dag, een reis en een leven in te richten. In oktober deelt ze in Medellín wat de weg, de plantages en de ervaring haar hebben geleerd: vrijheid betekent niet dat je geen kader meer hebt. Het betekent dat je het kader bouwt dat je het leven laat leven dat je hebt gekozen.

Zoals haar favoriete citaat zegt: "Maak van je leven een droom, en van een droom een werkelijkheid."