Portret van een Malagassische journaliste en ondernemer die digitaal nomadisme opbouwt vanuit Madagaskar — en die laat zien dat je niet uit een rijk land hoeft te komen om het te durven.
Samantha is in de dertig, runt een digitaal bureau, schrijft een blog over nomadisme, geeft les aan een privéuniversiteit en draagt een overtuiging die tien jaar onderweg is gesmeed: de grenzen die we onszelf stellen zijn zelden de grenzen die we denken.
Afkomstig uit Madagaskar behoort ze tot die digitale nomaden over wie bijna nooit wordt gesproken — zij reizen niet van Europa of Noord-Amerika naar het zuiden, maar nemen de omgekeerde weg, met een zwak paspoort, enkele van de duurste vluchten ter wereld en een samenleving die verwacht dat vrouwen vóór hun vijfentwintigste getrouwd zijn.
New York, 2016 — het keerpunt
Alles begint met een reportageopdracht. In 2016 krijgt Samantha, een jonge Malagassische journaliste, een beurs om de Amerikaanse verkiezingen in de Verenigde Staten te verslaan. Het is haar eerste reis buiten Madagaskar. In New York ziet ze bij een stembureau een Russische journalist filmen. Ze vraagt hem hoe hij met deadlines omgaat. Hij antwoordt dat hij geen baas heeft, dat hij freelance is en dat hij op zijn eigen blog publiceert. Het gesprek duurt een paar minuten. De vonk is sindsdien blijven branden.
«Toen zei ik tegen mezelf: dat leven wil ik ook.»
Ze keert terug naar Madagaskar met een idee: een online krant oprichten. Die zou Book News Madagascar heten. Het model werkt niet — op dat moment is de internettoegang beperkt en het online nieuwsgebruik vrijwel onbestaande. Ze stapt over op webteksten en community management. Eerst lokale klanten, daarna internationale. Het bedrijf groeit.
«Ik heb het niet echt als een mislukking ervaren, maar eerder als een natuurlijke koerswijziging. Ik zag het zelfs als een kans.»
Nomade in omgekeerde richting
Wat Samantha's reis in deze reeks uniek maakt, is de richting. Waar de andere vrouwen in dit verhaal het Westen voor het Zuiden verlaten, gaat Samantha de andere kant op. En dat verwacht niemand.
In Bali groet een kassamedewerker haar in een supermarkt in het Indonesisch — hij denkt dat ze een local is. Het gesprek begint. Wanneer Samantha uitlegt dat ze uit Madagaskar komt en als digitale nomade reist, is de kassamedewerker verbaasd.
«Ze vertelde me dat het de eerste keer was dat ze hoorde van iemand uit Afrika die als digitale nomade naar Indonesië reisde. Of überhaupt reisde.»
Nomadisme vanuit het zuiden heeft niet dezelfde contouren. Het Malagassische paspoort is een zogenoemd zwak paspoort: elke reis vereist bergen papierwerk — bewijs van verblijf, bankafschriften, bewijs van accommodatie, reden van reizen. Voor sommige bestemmingen worden vrouwen die alleen reizen met nog meer argwaan bekeken. Europa blijft een ingewikkelde droom: Samantha heeft nog geen Schengenvisum kunnen krijgen. Frankrijk en Spanje staan bovenaan haar lijst. Elke maand spaart ze in een apart fonds voor vliegtickets, want spontaniteit is vanuit Madagaskar een luxe.
Ondernemerschap wanneer niemand je uitnodigt
Vrouwelijk ondernemerschap in Madagaskar is allesbehalve vanzelfsprekend. De druk is duidelijk: studie, goede baan, trouwen vóór je vijfentwintigste. Samantha is in de dertig, vrijgezel, en ze reist. De blikken wegen zwaar — niet die van haar familie, die open van geest is en haar altijd heeft gesteund, maar die van buitenaf.
Haar moeder, zelf ondernemer en reiziger, gaf haar een raad die ze nooit is vergeten.
«Toen ik klein was, zei ze me dat ik nergens bang voor hoefde te zijn en dat ik sterk genoeg was om alles te bereiken wat ik wilde. Het is die stem die ik nog steeds hoor wanneer ik soms twijfel en het moeilijk wordt.»
In Bali vindt ze dezelfde codes als in Madagaskar — jong huwelijk, priemende blikken op alleenstaande vrouwen. In Indonesië denken mensen dat ze een local is, dus beoordelen ze haar als een local. In Kenia wordt ze regelmatig gevraagd of ze niet bang is om alleen te reizen. Ze gaat door. Niet uit branie — maar door opbouw. Jaar na jaar, reis na reis, innerlijk werk dat al begon lang vóór het eerste vliegticket.
De eenzaamheid van wie veranderd terugkeert
Over eenzaamheid onderscheidt Samantha twee vormen. Er is de eenzaamheid van afstand — haar twee zussen, de videogesprekken die je eerder doen huilen dan geruststellen, de familiegebeurtenissen die ze bij elk vertrek mist. In Bali heeft ze haar verblijf ingekort omdat het verlangen te sterk was geworden.
En dan is er de andere eenzaamheid, stiller: die van het terugkeren. De kloof met de mensen om haar heen, die niet hebben gezien wat zij heeft gezien, en die niet altijd begrijpen waarom ze anders terugkomt.
«Zodra ik reis en iets anders zie, zie ik de dingen anders wanneer ik terugkom, ik zie mensen anders. Het gebeurt elke keer. Maar na een reis is het nog erger.»
Van gepeste tiener tot de vrouw die anderen opleidt
Samantha verbergt niet waar ze emotioneel vandaan komt. Op de middelbare school was ze teruggetrokken, werd ze gepest en zat ze vol onzekerheden — over haar uiterlijk, haar plek, haar vermogen om geliefd te worden. Reizen heeft die muren één voor één afgebroken.
«Het heeft me laten zien dat iedereen anders is en dat we in die diversiteit prima kunnen leven. Je moet alleen die kant van jezelf omarmen en jezelf accepteren. En vooral, vooral, vooral, stop met denken aan wat anderen denken en leef gewoon jouw leven.»
Vandaag geeft zij het door.
In 2022 leidt ze via het Digital Lab jonge Malagassiërs op in digitaal freelancen. Onder de mensen die ze begeleid heeft, is een voormalige stagiair die uitgroeide tot een volwaardige community manager, met internationale klanten, zelfstandig en bekwaam. Samantha vertelt daarover met ongefilterde trots.
Samantha blijft het doorgeven — het zit in haar aard. Ze geeft nu les aan een privéuniversiteit, lessen die haar reisschema bepalen wanneer ze niet op afstand kan werken.
En nu?
Over vijf jaar ziet Samantha zichzelf niet meer op Madagaskar. Ze wil zich ergens anders vestigen — waar precies, weet ze nog niet. Daarom moet ze ook meer reizen: om erachter te komen. Istanbul staat gepland voor april — ze wordt aangetrokken door de energie van een stad die twee continenten verbindt. Europa blijft het grote project.
En als een jonge Malagassische vrouw van ver meekijkt en denkt: «zij heeft geluk, ik zou dat nooit kunnen»? Samantha heeft een antwoord. Eén zin, helder en definitief:
«Het zit allemaal in je hoofd.»
Dit artikel maakt deel uit van onze reeks die verscheen voor Internationale Vrouwendag 2026. Bij Hello Mira geloven we dat digitaal nomadisme het best wordt beleefd als je het deelt — met locals, met andere nomaden, met wie durft. Daarom geven we een stem aan vrouwen die dit avontuur elke dag leven, met hun twijfels, hun worstelingen en hun visie.
FAQ
Veelgestelde vragen
Kun je digital nomad worden als je uit een land met een zwak paspoort komt?
Ja — maar het vereist aanzienlijk meer planning dan westerse nomaden meestal beschrijven. Samantha Tiasoa, een Malagassische journaliste en digital nomad, navigeert bergen aan documentatie voor elke reis: woonbewijs, bankafschriften, accommodatiebewijzen en rechtvaardiging van reisdoel. Ze spaart maandelijks in een speciaal fonds voor vluchten, omdat spontaniteit een luxe is die nomaden met een zwak paspoort zich niet kunnen veroorloven.
Dit artikel maakt deel uit van de Hello Mira-reeks voor Internationale Vrouwendag 2026. Ontdek ons volledige onderzoek: ons diepgaande rapport over vrouwelijk nomadisme.
Ontdek meer portretten van nomadische vrouwen
Word lid van de Hello Mira-community en ontdek meer inspirerende portretten van vrouwen die digitaal nomadisme op hun eigen manier leven. [Lees alle zes portretten →](/nl/blog/7-vrouwen-die-je-kunnen-inspireren-als-je-een-digitale)
Word lid van onze community
