Ik bouwde mijn carrière rond mijn vrijheid, niet andersom

Prune Salmon is 26, draagt een laptop in haar rugzak en heeft één diepe overtuiging: je kunt je leven ontwerpen voordat je voor je klanten ontwerpt. Als freelance motion designer werkt ze momenteel voor Decathlon Zwitserland vanaf de andere kant van de wereld. Maar achter de schijnbare lichtheid van deze levensstijl schuilen zeer bewuste keuzes, een oversteek van de Atlantische Oceaan per boot en een zeldzame helderheid over wat het betekent om in 2026 een vrije vrouw te zijn.

Alles bouwen rond een kinderdroom

Voor Prune is reizen niet bij toeval ontstaan. Het is een draad die teruggaat tot haar kindertijd. Opgeleid aan de École de Design Nantes Atlantique, ging ze voor haar master naar Montreal, haar eerste ontsnapping. Na haar terugkeer zocht ze niet naar een comfortabele vaste baan, maar startte ze haar freelancebedrijf met één duidelijk doel: geografische vrijheid.

Om dat te bereiken maakte ze keuzes die anderen als opofferingen zouden kunnen zien. 2D boven 3D, zodat ze alleen van een laptop afhankelijk zou zijn. Bureaus boven directe klanten, om niet voortdurend haar vak te hoeven uitleggen. Remote werken als haar belangrijkste criterium, zonder enige discussie.

“Het draait allemaal om keuzes”, zegt ze eenvoudig. “Mijn diepste verlangen na school was in staat zijn om te reizen. Ik heb nagedacht over wat het best bij die keuze paste. Ik moest ook bepaalde dingen opgeven, zoals mijn interesse in cartografie, het opbouwen van een echte gemeenschap van collega’s, en niet te vergeten de afstand tot mijn dierbaren.”

Een jaar voorbereiding in Nantes om haar netwerk op te bouwen. Daarna vertrek, rugzak op de rug, richting Latijns-Amerika. Anderhalf jaar onderweg: van Colombia naar Brazilië over land, met de bus, liftend en via vrijwilligerswerk. En een oversteek van de Atlantische Oceaan per boot, want voor Prune is vliegen nooit een achteloze handeling. In anderhalf jaar reizen nam ze maar één vlucht.

Het moment van de waarheid, ergens aan de Caribische kust

Het moment waarop Prune besefte dat haar droom werkelijkheid was geworden? Het was in Colombia, aan de Caribische kust. Ze werkte aan haar eerste contract met Decathlon, en aan het eind van de dag ging ze met vrienden surfen. Ze stopte. Ze besefte het.

“Ik leefde wat ik had gevisualiseerd gedurende het hele jaar dat ik aan dit project heb gewerkt. Ondanks mijn zekerheid dat het zou lukken, komen er altijd periodes van twijfel die het idyllische beeld verstoren dat we van ons toekomstige leven schilderen. Maar ik geloof dat het feit dat ik het me had voorgesteld en ervan overtuigd was dat het ooit zou gebeuren, eraan heeft bijgedragen dat het werkelijkheid werd.”

Reizen zonder te vliegen, een politieke daad

Prune reist niet alleen. Ze houdt zichzelf aan een norm die weinig digitale nomaden claimen: het drastisch beperken van vliegreizen. Bus, liften, boot — ze kiest waar mogelijk de weg over land of water, zelfs als dat twee maanden kost om een oceaan over te steken.

“Reizen is een privilège, een luxe die weinig mensen op deze planeet hebben. Dus als ik het doe, wil ik het bewust en op de juiste manier doen. Het stemt me verdrietig om influencers te zien die reizen verkopen door zichzelf de ene week in Australië en de volgende in Marokko te laten zien. Voor mij is vliegen geen achteloze handeling.”

Deze keuze maakt ook deel uit van haar filosofie van slow travel. Prune geeft de voorkeur aan de reis boven de bestemming. Ze plant haar volgende stop niet, staat open voor onverwachte ontmoetingen en leeft van dag tot dag. In Zuid-Amerika maakte vrijwilligerswerk het mogelijk om langer op plekken te blijven zonder haar budget op te souperen — en om blijvende contacten op te bouwen. Aan de Colombiaanse Caribische kust werd een maand in een hostel met andere vrijwilligers en plaatselijke bewoners “bijna een kleine familie”. Het soort authentieke band, geworteld in een gedeeld dagelijks leven, dat traditionele reisplatforms niet weten te creëren.

“Ben je gek, helemaal alleen?”

Een vrouw, alleen, liftend, rugzak op de rug, in landen die niet in toeristenfolders voorkomen. Prune kent de zin uit haar hoofd. Ze hoort hem vaak. Ze voelt zich er niet door aangevallen.

“Ik begrijp die reacties, want ze komen voort uit angsten die mensen op mij projecteren. Maar ik heb niet veel angsten — niet voor mensen, niet voor wat er kan gebeuren, niet voor het onbekende. Dat zijn dingen die mijn nieuwsgierigheid juist voeden. Angst zit meer in ons dan buiten ons.”

Met een zwarte band in karate waagt Prune zich niet naïef naar buiten. Maar ze weigert te laten dicteren door angst, vooral die van anderen, welke keuzes ze maakt.

Legitimiteit, een stille strijd

Over de vraag naar de legitimiteit van vrouwen theoretiseert Prune niet. Ze deelt wat ze zelf meemaakt. Lange tijd voelde ze zich niet legitiem om haar vak in een bedrijf om te zetten. Toen ze om zich heen keek, kwam die vaststelling hard aan.

“De meeste mannen stellen zichzelf die vraag niet eens — ze doen het gewoon. En ik was geen geïsoleerd geval. In een collectief van vrouwelijke musici uitten we allemaal, zonder uitzondering, ons gevoel van onwettigheid om ons kunstenaar te noemen, terwijl onze mannelijke vrienden dat al jaren zonder enige aarzeling doen.”

Haar boodschap is direct: “Als vrouw moet je twee keer zo hard werken om je plek in deze samenleving op te eisen. En ik moedig elke vrouw die aarzelt aan om het te doen, al was het maar om anderen te inspireren.”

Thuiskomen om opnieuw te vertrekken

Prune was vijf jaar weg geweest. Ze kwam na anderhalf jaar terug. Niet uit mislukking, maar uit helderheid. Drie maanden lang alleen op het Colombiaanse platteland begreep ze iets essentieels.

"Hoewel ik alles had wat ik nodig had en een prachtig uitzicht, had het alleen geen zin. Je kunt overal mooie mensen ontmoeten. Maar mensen die je diep kennen, met wie je bent opgegroeid, die vind je niet op elke hoek van de straat."

Het citaat uit Into the Wild sluit aan bij haar ervaring: geluk is pas echt wanneer je het deelt. Het is ook wat haar raakt aan het idee om digitale nomaden te verbinden met locals die dezelfde passies delen — die menselijke warmte vinden zonder die aan het toeval over te laten. Vandaag reist Prune door Europa, dichter bij haar dierbaren, en even vrij als altijd.

Wat komt er nu?

Prune werkt aan twee grote persoonlijke projecten: een bestelwagen ombouwen om weer op de weg te kunnen, en Soma Collectif oprichten, een collectief van vrouwelijke Dub-artiesten dat al meerdere optredens voor 2026 heeft gepland. De rest — mapping, yoga en andere ideeën — wil ze nog niet bespreken. Prune is niet het type dat iets aankondigt voordat ze het doet.

Als ze kon praten met de Prune die net haar master had afgerond, twijfelend, dan zou ze haar één ding vertellen: "Vertrouw jezelf voor 100%. Je kunt alles doen wat je wilt."

Dit artikel maakt deel uit van onze reeks die is gepubliceerd ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag 2026. Bij Hello Mira geloven we dat digitaal nomadisme beter is wanneer je het deelt — met locals, met andere nomaden, met wie durft. Daarom geven we een stem aan vrouwen die dit avontuur elke dag beleven, met hun twijfels, hun strijd en hun visie.

Dit artikel maakt deel uit van de Hello Mira-reeks ter gelegenheid van Internationale Vrouwendag 2026. Ontdek ons volledige onderzoek: Vrouwelijk nomadisme ontrafeld — wat de cijfers, getuigenissen en onuitgesproken waarheden echt onthullen.