Rose Perron: "Just Do It. Als je het niet leuk vindt, verander je."

Rose Perron is 28, heeft meer dan 30 landen bezocht en leeft volgens een eenvoudige filosofie: koop een ticket, vertrek en kijk wat er gebeurt. Oorspronkelijk uit Quebec City, vertrok ze op 19-jarige leeftijd uit Canada met één zekerheid: het leven dat haar daar werd aangeboden, was niet het hare. Sindsdien heeft ze haar eigen webcopywritingbedrijf opgebouwd, een poledancestudio geopend in El Salvador en een bestaan opgebouwd dat de meeste mensen onmogelijk achten, zeker voor een alleenstaande vrouw uit een bescheiden milieu.

Vertrekken omdat blijven geen optie was

Voor Rose was nomadisme geen openbaring. Het was een instinct. Latijns-Amerika trok haar al sinds haar kindertijd, de zee riep haar, en de Canadese routine van universiteit, werk en huis sprak haar nooit aan. Ze had geen trigger-moment nodig. Ze wachtte tot ze oud genoeg was om te vertrekken, en toen vertrok ze.

"Ik heb me in Canada nooit echt thuisgevoeld. Het dagelijkse leven prikkelde me niet. Ik keek naar de toekomst, naar wat ze daar aan je verkopen — het hele pakket van universiteit, baan en huis — en ik wilde er nooit iets van. Ik wachtte gewoon tot ik oud genoeg was om weg te gaan."

Haar eerste reis: een jaar lang bijna elk land in Zuid-Amerika. Alleen. Ze keerde even terug naar Canada om haar spullen te verkopen, wat te werken en haar spaargeld weer op te bouwen. Daarna vertrok ze opnieuw. Ze is nooit meer teruggegaan om er te wonen.

Een bedrijf opbouwen met een rugzak

Rose is niet het type dat haar professionele leven scheidt van haar nomadenleven. Beide zijn samen opgebouwd en voeden elkaar. Haar webcopywritingbedrijf groeide vanuit de weg: LinkedIn, videogesprekken, voortdurend netwerken, continu leren. Geen kantoor, geen uitgebreide strategie, maar wel een marketingplan, mond-tot-mondreclame en vooral veel gesprekken.

"Met mensen praten, online of in persoon, is de beste manier om je diensten bekend te maken en een vertrouwensrelatie op te bouwen die kan leiden tot een contract."

Zes jaar later leeft ze volledig van haar bedrijf. En de afgelopen drie jaar heeft ze een uitvalsbasis gevestigd in El Salvador, een thuisbasis na vijf jaar van voortdurende verhuizingen. Daar opende ze haar poledancestudio, een project dat haar dagelijks leven verankert zonder haar vrijheid te verraden.

Nul planning, 100% intuïtie

Er is één woord dat Rose nooit gebruikt: reisschema. Ze boekt niets. Plant niets. Organiseert niets. Ze koopt een vliegticket, boekt één nacht in een hostel en bouwt de rest ter plekke op, geleid door ontmoetingen en gesprekken.

Dit is geen onbezonnenheid, maar een filosofie. Nomadisme, zoals zij het beoefent, is een radicale oefening in spontaniteit. Te vaak of te ver vooruit boeken betekent jezelf vastleggen op een plan en de vrijheid verliezen om van koers te veranderen van de ene op de andere dag.

"Digitaal nomadisme geeft me lichtheid en spontaniteit en bevrijdt me van materiële verplichtingen. Ik kan mijn leven in mijn eigen tempo leiden, veel tijd in de natuur doorbrengen en me laten meevoeren door de wind."

Eenzaamheid: een leercurve, daarna een keuze

Dit is het onderwerp dat Rose met de meeste nuance benadert. Ze kent de eenzaamheid van het nomadisme goed. Aanvankelijk was het hard: alles alleen leren doen, accepteren dat verbindingen vluchtig zijn en omgaan met vriendschappen die ontstaan en weer verdwijnen in het tempo van het reizen. Het soort eenzaamheid dat niet dramatisch is, maar je geleidelijk uitput, omdat je elke dag zelf je motivatie moet vinden zonder iemand die je duwt.

"In het begin worstelde ik met eenzaamheid, vooral op de momenten dat het het sterkst was: als je ziek bent, gestrest, uitgeput. Na verloop van tijd heb ik er grotendeels vrede mee gesloten. Het is nu een deel van het hele scala aan emoties. Ik heet het welkom en laat het voorbijgaan."

Vandaag zegt Rose dat ze veel meer tijd alleen nodig heeft dan vroeger. Eenzaamheid is van een beproeving tot een noodzaak geworden. Ze lijdt er niet meer onder. Maar bij de vrouwen die ze coacht, ziet ze dat het vaak de diepste barrière is, degene die mensen niet altijd durven benoemen.

Vrouw zijn, hier of elders

Over de vraag van veiligheid als vrouwelijke nomade heeft Rose een duidelijk standpunt: het gevaar is op de weg niet groter dan thuis. En dat zegt ze zonder aarzelen.

"Ik geloof dat vrouw zijn, of je nu in Canada, Frankrijk of Mongolië bent, een last is die elke dag zwaar weegt en ongemakkelijke en soms gevaarlijke situaties oproept. Ik vind niet dat reizen dat risico vergroot."

Er zijn straten in Montreal waar ze 's nachts niet alleen zou lopen. Zulke straten zijn er overal. Het risico is niet geografisch, het is systemisch. En dan kun je net zo goed alert blijven terwijl je iets doet waar je van houdt.

"Waar we ook naartoe gaan, altijd, moeten we alerter zijn dan mannen. Zo is het gewoon. Dus als we hoe dan ook met misogynie te maken krijgen, kunnen we er net zo goed mee omgaan terwijl we iets doen waar we van houden."

Coaching voor vrouwen die het niet durven

Het kwam vanzelf dat Rose andere vrouwen begon te steunen. De vragen stroomden binnen: hoe vertrek je, wat neem je mee, hoe regel je de belastingen en vooral: is het gevaarlijk? Verveel ik me? Ben ik te alleen?

De angst keert altijd terug. Angst voor onveiligheid, angst om geen prikkelende sociale kring te vinden, angst voor het lange traject. Rose luistert, stelt gerust en deelt haar ervaring. Ze verkoopt geen droom. Ze laat zien dat er een andere realiteit bestaat, voor wie die durft aan te grijpen.

Wat de weg haar heeft gegeven

Rose twijfelt niet. Dat zegt ze eenvoudig, zonder arrogantie. Ze is waar ze heeft gekozen te zijn. Als ze op een dag iets anders wil, past ze zich aan. Niets is permanent, en juist dat maakt haar vrij.

Reizen heeft haar gegeven wat geen gevestigd leven ooit had kunnen geven: totale onafhankelijkheid, het vermogen om zelf elk probleem op te lossen, een radicale openheid voor andere manieren van leven en denken. En bovenal de bevestiging dat het "traditionele" leven niet de enige geldige optie is.

"Ik ben gestopt met luisteren naar de meningen van anderen over mijn levenskeuzes. Ik vertrouw nu veel meer op mijn intuïtie en mijn oordeel."

Als ze tegen de Rose van vijf jaar geleden zou kunnen spreken, die op het punt stond alles achter zich te laten, zou ze niets veranderen. Ze zou haar gewoon zeggen: "Blijf op jezelf vertrouwen en volg je intuïtie. Alles wat je met je hart doet, zal het juiste zijn om te doen."

En tegen een vrouw die nog twijfelt? Rose' advies past in twee zinnen: "Gewoon doen. Als het je niet bevalt, verander je. Het is beter om het mis te hebben dan er spijt van te krijgen dat je het nooit hebt geprobeerd."

Dit artikel maakt deel uit van onze reeks die is gepubliceerd voor Internationale Vrouwendag 2026. Bij Hello Mira geloven we dat digitaal nomadisme het best wordt beleefd wanneer je het deelt: met locals, met andere nomaden, met wie durft. Daarom geven we een stem aan vrouwen die dit avontuur elke dag leven, met hun twijfels, hun worstelingen en hun visie.

Dit artikel maakt deel uit van de Hello Mira-reeks voor Internationale Vrouwendag 2026. Ontdek ons volledige onderzoek: Vrouwelijk nomadisme ontrafeld: wat de cijfers, getuigenissen en onuitgesproken waarheden echt onthullen.