Rijden in de Verenigde Staten: radars, camera's en detectoren, wat verandert per staat

In de Verenigde Staten bestaat geen landelijke snelheidslimiet en ook geen eenduidige regel voor camera's of radardetectoren: alles hangt af van de staat waar je rijdt. Dit artikel laat zien wat er verschilt, welke valkuilen wachten op een buitenlandse bestuurder (vooral met een huurauto) en waar je de regels kunt controleren voordat je vertrekt.

Geen landelijke regel: elke staat bepaalt zijn eigen regels

De Verenigde Staten hebben geen landelijke snelheidslimiet^[1]. Elke staat stelt zijn eigen limiet vast, waardoor de wettelijke maximumsnelheid verandert zodra je een staatsgrens oversteekt^[1]. Eenzelfde interstate-snelweg kan dus in de ene staat op 65 mph zijn begrensd en in de volgende op 80 mph, en het enige signaal daarvoor is het bord^[1]. Alle borden staan in mijl per uur^[1].

In steden en woonwijken worden de limieten lokaal vastgesteld en liggen ze meestal tussen 25 en 35 mph^[1]. Bij scholen gaat de limiet omlaag tijdens de uren die op de borden staan, en daar wordt streng op gecontroleerd^[1]. Er bestaat geen landelijke standaardwaarde waarop je kunt terugvallen: het bord is doorslaggevend^[1].

Limieten, toleranties, boetebedragen en zelfs de definitie van roekeloos rijden verschillen per staat^[1]. Wie het land doorkruist, komt langs een tiental verschillende handhavingsregimes, en het enige vaste houvast is het laatste bord dat je hebt gezien^[1]. In de ene staat is de politie er massaal bij, met wel of niet onopvallende voertuigen, in de andere wordt het toezicht overgelaten aan county-sheriffs, en er zijn lange trajecten zonder enige controle^[1]. Wat je in de ene staat hebt opgemerkt, geldt dus niet vanzelfsprekend voor de volgende^[1].

Snelheidscamera's: hier toegestaan, daar verboden

Veel staten hebben wetgeving aangenomen die snelheids- of roodlichtcamera's toestaat, beperkt of verbiedt, op staatsniveau of lokaal^[2]. Volgens de GHSA hebben 19 staten en het District of Columbia wetten die snelheidscamera's toestaan^[2]. Sommige gemeenten gebruiken toch snelheids- of roodlichtcamera's, ook wanneer de staat ze niet uitdrukkelijk toestaat of verbiedt^[2]. Volgens de GHSA houdt het IIHS een lijst bij van alle gemeenten die deze systemen gebruiken^[2].

De gebruiksvoorwaarden verschillen sterk. In de tabel van het IIHS staan bijvoorbeeld staten waar camera's niet zijn toegestaan op staatswegen, of niet binnen 600 voet van een aangekondigde verandering van de limiet, tenzij het bij een schoolovergang is^[3]. Elders moet een agent aanwezig zijn en de bekeuring op het moment van de overtreding overhandigen; op wegwerkzaamheden op snelwegen worden foto's van te snel rijdende voertuigen doorgestuurd naar een agent verderop, die dan een bekeuring of waarschuwing uitschrijft^[3].

De sancties zijn over het algemeen lichter dan bij een gewone controle^[2]. De GHSA geeft voorbeelden: de boete kan lager zijn, er worden mogelijk geen punten afgetrokken, of de bekeuring komt niet in het rijbewijsdossier van de bestuurder^[2]. In een van de door het IIHS genoemde staten wordt de boete als civielrechtelijke sanctie beschouwd, niet vermeld in het dossier van de bestuurder en niet gebruikt voor de verzekering^[3].

Radardetectoren: wat is toegestaan, wat is verboden

Radardetectoren zijn in de meeste staten legaal in personenauto's^[1]. Virginia en het District of Columbia verbieden ze^[4], en in commerciële voertuigen zijn ze overal in de Verenigde Staten verboden^[1].

Het wetboek van Virginia gaat verder: het is illegaal om een voertuig te besturen dat is uitgerust met een passief of actief apparaat dat bedoeld is om snelheidsradars of -lasers op te sporen of het meten ervan te verstoren^[5]. Het is ook illegaal zo'n apparaat op de weg te gebruiken en het binnen de staat te verkopen^[5].

Een huurauto wordt niet met een detector geleverd^[1]. Als je er zelf een bezit, neem die dan niet mee naar een staat die ze verbiedt.

Recente wijzigingen: Long Beach (Californië) en Florida

Controleer voordat je in Long Beach of Florida gaat rijden de wettekst of de pagina van de DMV van de betreffende staat, om te weten wat voor jouw voertuig geldt.

Valkuilen, oplichting en aandachtspunten

Een boete kan je na je reis nog achterna komen

De meeste staten delen veroordelingsgegevens via interstatelijke overeenkomsten: een bekeuring die je tijdens een roadtrip krijgt, kan terechtkomen in je dossier in je thuisland en in de berekening van je verzekeringspremie^[1]. Voor een buitenlandse bezoeker fungeert de verhuurder als inningskanaal: de boete, plus administratiekosten, wordt afgeschreven van de creditcard die als borg is achtergelaten^[1].

Ga niet van de ene staat naar de andere uit van dezelfde regels

Camera's zijn in sommige rechtsgebieden gewoon en in andere rechtsgebieden uitdrukkelijk verboden^[1]. Wat in de ene staat geldt, geldt misschien niet in de buurstaat: redeneer niet "zoals in Europa" en trek geen conclusies van de ene staat naar de andere^[1].

Staten gaan ook verschillend om met cameraboetes uit andere staten. In een van de staten uit de tabel van de IIHS verbiedt de wet het ministerie van openbare veiligheid en de dienst voertuigen om aan andere staten informatie te verstrekken waarmee een civiele boete die voortvloeit uit een door een camera vastgestelde overtreding kan worden opgelegd of geïnd^[3]. Dit is een voorbeeld van de diversiteit aan regels, geen manier om niet te hoeven betalen: de verhuurder rekent jou wel.

Werkzones, schoolzones en roekeloos rijden

In werkzones en schoolzones wordt de boete vaak verdubbeld^[1]. De definitie van roekeloos rijden verschilt per staat: een forse snelheidsovertreding kan, afhankelijk van het geval, zwaarder worden bestraft dan een gewone bekeuring; informeer je over de betreffende staat^[1]. In sommige staten registreren werkzonecamera's alleen een overtreding wanneer er werknemers aanwezig zijn^[3].

Buitenlands rijbewijs en internationaal rijbewijs

De eisen verschillen per staat: de meeste accepteren een geldig buitenlands rijbewijs voor een kort verblijf, en enkele vragen daarnaast een internationaal rijbewijs^[1]. Controleer de staten op je route in plaats van het land in het algemeen^[1].

Waar je kunt controleren: de officiële bronnen

• De verkeerswetgeving van de staat, en de website van de DMV, de Highway Patrol of de State Police: zij bepalen de lokale regels.
• De tabel van de IIHS over wetgeving voor camera's, met beoordelingen per staat^[3], en de lijst van gemeenten die camera's gebruiken, die regelmatig wordt bijgewerkt^[2].
• Het State Highway Safety Office (bureau voor verkeersveiligheid van de staat): de GHSA verwijst daar naar voor aanvullende informatie^[2].
• Voor een route die meerdere staten doorkruist: de regels van elke staat, vóór vertrek. Voor rijbewijzen geldt de staat van elk traject^[1].
• Het contract van je verhuurder: vraag hoe die met boetes omgaat en welke administratiekosten die rekent^[1].