Digitale nomade worden in Vietnam: het belangrijkste om te beginnen

Vietnam heeft geen visum voor „digitale nomaden”: je woont er met remote werken op een e-visum van 90 dagen, en het recht om te werken, de belastingen en de zorgverzekering regel je apart^[1]. Dit artikel volgt de volgorde waarin je de onderwerpen tegenkomt, van visum tot vestiging. Je leest welke route je kiest, wat die route echt toestaat, vanaf wanneer je onder de Vietnamese belasting valt, en waar je op let bij de stad en de huisvesting.

Het belangrijkste in het kort

• Vietnam heeft geen visum voor digitale nomaden; de praktische route is het e-visum van 90 dagen, met enkele of meerdere inreis^[1].
• De officiële kosten van het e-visum zijn 25 USD (enkele inreis) of 50 USD (meerdere inreizen)^[2].
• Het e-visum staat formeel geen beroepsactiviteit in Vietnam toe^[3].
• Werken voor Vietnamese klanten zonder werkvergunning is in principe illegaal^[4].
• Vanaf 183 dagen aanwezigheid kun je fiscaal inwoner van Vietnam worden^[5].
• In privéziekenhuizen betaal je bij opname, zonder automatische derdebetalersregeling^[6].
• Een waarborgsom van één tot twee maanden huur is gebruikelijk, bovenop de eerste maand vooruit^[7].
• Een thuisglasvezelverbinding van 100 tot 500 Mb/s is gebruikelijk in Hanoi^[4].

Visum en verblijfsrecht: wat er echt bestaat om remote te werken

Er bestaat in Vietnam geen visumcategorie speciaal voor digitale nomaden of remote werken^[1]. De praktische route voor een remote werker is het e-visum van 90 dagen, dat niet expliciet toestaat om voor klanten in het buitenland te werken: het is een grijze zone die de autoriteiten gedogen zonder die formeel te regelen^[1].

Het e-visum aanvragen

Het e-visum is maximaal 90 dagen geldig, met enkele of meerdere inreis^[8]. De officiële kosten zijn 25 USD voor een enkele inreis en 50 USD voor meerdere inreizen^[2]. Een buitenlander kan de aanvraag zelf indienen, zonder tussenpersoon^[8].

De procedure bestaat eruit het formulier correct in te vullen^[9] en daarna de dossierkosten te betalen^[10]. Het resultaat komt per e-mail^[11].

Voor een langer verblijf

Een buitenlander met een werkvergunning die minstens 12 maanden geldig is, kan een tijdelijke verblijfskaart aanvragen, geldig van 6 maanden tot 5 jaar^[1]. Een remote werker kan die weg bewandelen via een Employer of Record die zijn Vietnamese werkgever wordt, maar de kosten van die constructie maken het een dure optie^[1].

Als je getrouwd bent met een Vietnamese onderdaan, kun je een TT-visum (tijdelijke verblijfsvergunning) van één of meerdere jaren krijgen^[12]. Met dit visum verblijf je langdurig zonder werkvergunning, maar je mag niet voor een Vietnamese onderneming werken zonder extra vergunning^[12].

Werkstatus: werknemer in dienst van het buitenland, zelfstandige, Vietnamese klanten

Op afstand werken voor een buitenlandse werkgever wordt in de praktijk gedoogd, maar wordt niet door de wet geregeld^[4]. De grens die je niet mag overschrijden: werken voor Vietnamese klanten zonder werkvergunning is in principe illegaal^[4].

Werknemer van een buitenlands bedrijf

Als je Frans werknemer blijft, loopt je werkgever het zogenoemde risico van een vaste inrichting: de Vietnamese belastingdienst zou kunnen oordelen dat de permanente aanwezigheid van een werknemer voor het bedrijf een lokale belastingverplichting oplevert^[13]. Bespreek dit met je werkgever voordat je vertrekt.

Zelfstandige

Als zelfstandige werken voor Vietnamese klanten zonder werkvergunning is volgens het Vietnamese arbeidswetboek theoretisch illegaal^[4]. In de praktijk is die vergunning zonder lokale sponsor erg moeilijk te krijgen, en een zakelijke bankrekening openen is onmogelijk^[14]. De meest gebruikelijke oplossing is een structuur in het land van herkomst behouden (Franse micro-entreprise, portage salarial) en in Vietnam wonen op een e-visum van 90 dagen, waarvan de verlenging niet gegarandeerd is^[14].

Belasting en fiscaal inwonerschap

Je bent fiscaal inwoner van Vietnam als je 183 dagen of meer verblijft, hetzij binnen het kalenderjaar, hetzij over 12 opeenvolgende maanden vanaf je aankomst, of als je een permanente verblijfplaats in Vietnam hebt (geregistreerde woonplaats of een huurwoning met een huurcontract voor bepaalde tijd)^[5].

Fiscale inwoners worden belast volgens een progressief tarief van 5 tot 35%, niet-inwoners tegen een vast tarief van 20% op inkomsten uit Vietnamese bron^[15]. Een visum, welk visum ook, zegt niets over je belastingen, en dat is de meest voorkomende fout^[2].

Een eenvoudige en gratis stap: houd bij hoeveel dagen je in elk land bent geweest (in een spreadsheet, of door je paspoortstempels te fotograferen)^[4].

Als je de Franse nationaliteit hebt, wordt de 183-dagenregel vaak genoemd, maar dat is slechts een van de vier Franse criteria voor fiscale woonplaats (domicilie, hoofdverblijf, hoofdzakelijke beroepsactiviteit, economische belangen)^[13]. Een Frans-Vietnamese belastingverdrag voorkomt dat je dezelfde inkomsten dubbel belast^[16]. De belastingsituatie hangt af van jouw situatie: laat die door een expert controleren voordat je vertrekt.

Gezondheid en verzekering

Vietnam heeft een gezondheidszorg met twee snelheden: openbare ziekenhuizen die toegankelijk maar beperkt zijn voor buitenlanders, en internationale privéklinieken van goede kwaliteit in de grote steden^[6]. Een internationale zorgverzekering is er sterk aan te raden^[6]. Ze is niet verplicht voor werkvisa, maar sommige langdurige verblijfsvergunningen kunnen een bewijs van medische dekking vereisen^[17].

Als je bent aangesloten bij de Franse sociale zekerheid, let dan op: die dekt geen zorg in Vietnam, want er bestaat geen bilaterale overeenkomst voor gewone zorg^[12]. Franse expats kunnen zich aansluiten bij de Caisse des Français de l'Étranger (CFE)^[17], die je kunt aanvullen met een particuliere verzekering voor ambulante kosten en extra kosten boven het tarief^[6].

Wat gezondheidsrisico's betreft: er bestaat geen algemeen preventief vaccin tegen dengue, dus bescherming tegen muggen is essentieel^[6].

Aankomstformaliteiten: adres, digitale identiteit, bank, telefoon

Laat je tijdelijke verblijf registreren: ga met je verhuurder, je huurcontract en je paspoort naar het lokale politiebureau^[18]. Verhuurders die aan een buitenlander verhuren, moeten het contract melden en je gegevens registreren bij de wijkpolitie^[7].

Voor de bank: de meeste Vietnamese banken weigeren een rekening te openen met een toeristisch visum van 15 tot 30 dagen^[18]. Het is beter om een visum van minstens 3 maanden te hebben, en idealiter 6 maanden of langer^[18]. Met deze rekening krijg je toegang tot de lokale betaalapps, MoMo en ZaloPay, die je dagelijks nodig hebt^[19].

Huisvesting

Begin met een gemeubileerde huurwoning voor korte termijn: dat is handig bij aankomst, maar duurder. Bekijk woningen ter plaatse en teken daarna een contract dat past bij de werkelijke duur van je verblijf^[20].

In Hanoi en Ho Chi Minh-stad eisen verhuurders meestal een tot twee maanden huur als borg, bovenop de eerste maand vooruit^[7]. Laat schriftelijk vastleggen wie de makelaarscommissie betaalt^[7].

Een andere mogelijkheid is coliving, meestal tussen 350 en 900 USD per maand, afhankelijk van het comfort^[7].

Levenskosten per stad

Huisvesting en eetgewoonten bepalen het grootste deel van het verschil tussen twee vergelijkbare budgetten^[20]. In expatwijken zijn de prijzen sinds 2020 met 25 tot 40% gestegen, en de expatmarkt is 30 tot 50% duurder dan de lokale markt^[12].

Ter indicatie: een digitale nomade kan comfortabel leven in Đà Nẵng voor 800 tot 1.200 € per maand^[19]. Voor Ho Chi Minh-stad reken je 20 tot 30% extra op deze bedragen^[21]. Deze richtlijnen veranderen mee met de huurprijzen en de wisselkoers.

Internet, simkaart en coworking

In Vietnam is glasvezel thuis van 100 tot 500 Mb/s gangbaar voor een bescheiden prijs^[4], en coworkingruimtes adverteren met verbindingen van 100 Mbps en meer^[22].

Zorg voor een back-up, zoals een data-simkaart van een andere provider dan je glasvezel^[4], en test de snelheid van je woning op je echte werktijden^[23].

Steden en regio's

• Đà Nẵng: de makkelijkste om mee te beginnen, tussen zee, rustiger verkeer en Hội An in de buurt^[24].
• Hô Chi Minh-stad: de grote zakenstad, de drukste, met een budget dat 20 tot 30 % hoger ligt^[21].
• Hanoi: de hoofdstad, traditioneler, met een gevestigde expatgemeenschap^[21].

Vervoer

In de grote steden dekt Grab het grootste deel van de ritjes; installeer de apps voordat je aankomt, en huur een tweewieler alleen met een geldig motorrijbewijs voor de gehuurde cilinderinhoud, anders dekt geen enkele verzekering je^[24].

Tussen de steden verbindt het vliegtuig Hanoi, Đà Nẵng en Hô Chi Minh-stad snel. De Noord-Zuidtrein is een alternatief, maar de rit Hanoi–Hô Chi Minh-stad kan wel 30 uur duren^[25].

Taal, integratie en gemeenschap

Vietnamees spreken is niet noodzakelijk in steden waar veel expats wonen, zoals Đà Nẵng, Hô Chi Minh-stad en Hanoi, maar de basis maakt het dagelijks leven makkelijker^[21].

Reken op 4 tot 6 weken om een eerste kring van 8 tot 12 regelmatige contacten op te bouwen^[26]. Werk regelmatig in dezelfde coworkingspace, zeg ja tegen uitnodigingen en neem zelf het initiatief om activiteiten te organiseren^[26].

Valkuilen, oplichting en aandachtspunten

• Visum en recht om te werken zijn twee verschillende dingen: de e-visa machtigt formeel niet tot een professionele activiteit, en de regelgeving kan veranderen^[3].
• Er is maar één geldig portaal voor de e-visa: evisa.gov.vn, een .gov.vn-domein; al het andere is een doorverkoper^[27].
• Kosten van de e-visa worden niet terugbetaald als de aanvraag wordt geweigerd^[8]: controleer de gegevens voordat je betaalt.
• Overschrijding van het verblijf wordt bestraft met oplopende boetes, en na meer dan een maand met een mogelijke uitzetting^[27].
• Verlenging wordt zelden toegestaan op een e-visa: in de praktijk verlaat men het land en vraagt men opnieuw een nieuwe e-visa aan, zonder zekerheid dat herhaling onbeperkt wordt geaccepteerd^[27].
• De grens van 183 dagen kan ervoor zorgen dat je fiscale woonplaats in Vietnam komt te liggen^[5].
• In privéziekenhuizen betaal je bij opname, zonder automatische derdebetalersregeling^[6]. Zonder verzekering kan één enkele opname je enkele duizenden euro's kosten^[14].
• Woning: laat in het contract vastleggen wie de makelaarscommissie betaalt^[7].

Stappen, in volgorde

• 1. Kies je weg: een e-visa van 90 dagen, of een verblijfsvergunning via een werkgever of partner.
• 2. Regel de fiscale kwestie vóór vertrek: tel je dagen en laat je adviseren.
• 3. Sluit een internationale zorgverzekering af.
• 4. Vraag de e-visa aan via het officiële portaal, ruim voor vertrek.
• 5. Boek een gemeubileerde woning voor korte duur en bezoek hem ter plaatse.
• 6. Bij aankomst: laat je adres registreren, neem een lokale simkaart en installeer de vervoersapps.
• 7. Open een bankrekening zodra je adres is geregistreerd; met een e-visa van 90 dagen hangt de goedkeuring van de bank af van het geval.
• 8. Teken een passend huurcontract en sluit je aan bij de lokale gemeenschap.

Deze richtpunten helpen je om je weg te kiezen en het vertrek voor te bereiden. Ze vervangen niet de details van elke procedure, van visum tot verblijfsregistratie, noch een budget dat post voor post is opgesteld, noch de keuze van een wijk in elke stad: om je echt te vestigen, zijn dit de punten waarvoor je verder moet gaan.